Een bijzondere begrafenis

Op dinsdag 20 januari overleed onze buurman . Hij lag al enkele weken in het ziekenhuis , eerst in Baigom en later in Yaoundé waar Hans hem nog opgezocht heeft. Het werd een hele happening want hij was een erge belangrijke man. De hele compound ,waaronder ons huis valt ,was van hem en iedereen op de compound noemde hem ook grand- père. Van te voren wisten we niet wat er ging gebeuren en dat was maar goed ook. Anders zouden we zeker weggevlucht zijn voor 3 dagen. Naast zijn huis , dat tegenover ons huis ligt , is de familiebegraafplaats en daar zou op zaterdag 31 januari de bijzetting plaatsvinden. De dagen hieraan voorafgaand werd de hele compound opgeknapt, geschilderd en rotzooi opgeruimd. Op vrijdagmiddag 30 januari kwam het lichaam vanuit Yaoundé naar Baigom. Allerlei motortaxi’s begeleidden dit. De kist werd onder een tent gezet en iedereen kon afscheid nemen. De kist was open. Het is een goede gewoonte om aan het hoofdeinde van de open kist gefotografeerd te worden. Daar maakten veel mensen gebruik van. Na het afscheid nemen kwam de dominee voor een korte dienst en daarna ging de kist naar binnen, De hele nacht door werd er gezongen door koren , getrommeld door muzikanten en op een andere manier herrie gemaakt. De boze geesten moesten bij het lichaam vandaan blijven. Wij profiteerden daar ook van want er kwam ook geen boze geest bij ons in de buurt. Na deze eerst slapeloze nacht begon alles op zaterdagochtend al heel vroeg. Vanaf 8 uur kwamen de eerste gasten van de totaal 500 . Iedereen ging zitten en wachten. Er werd af en toe gedanst en gezongen maar de meeste tijd was het wachten op de dominee. Die kwam gelukkig al om half 5 ’s middags zodat alles nog voor het donker klaar kon zijn. Na de korte dienst werd het lichaam bijgezet in het familiegraf en kon iedereen ,na heel veel uren gewacht te hebben, eten en drinken. De hele nacht hadden er op 6 verschillende plekken kookploegen eten klaargemaakt. Ook bij ons achter in de tuin zijn ze de hele nacht van vrijdag op zaterdag bezig geweest. Ze wilden eerst binnen even slapen en af en toe drinken, maar daar zijn we niet op ingegaan. Toen we nl. even een paar mensen hadden binnengelaten om te zitten werd direct de telefoon van Lisette meegenomen. Hiernaast staat haar nieuwe nummer. Mensen vonden ons daarna erg onvriendelijk en ongastvrij omdat we niemand meer in ons huis lieten. We vinden het wel erg teleurstellend dat er zo’n misbruik van onze gastvrijheid werd gemaakt. Maar kennelijk moet je hier dus echt niemand vertrouwen. Heel even hebben we gedacht om maar naar huis terug te gaan omdat alles ons nu even heel moeilijk gemaakt wordt. Maar we houden moed en proberen toch onze visa te verlengen.
In de nacht van zaterdag op zondag is er een kleine ploeg bij de begraafplek gebleven om te zingen. Elk uur hetzelfde repetoire en weer hebben we een nacht niet geslapen. Maar we kennen nu wel een aantal Franse chansons die men tijdens begrafenissen zingt.
Op de foto’s zie je dat we een speciale sjawl dragen waarop in het Frans staat: we zullen je nooit vergeten. Voor € 1,50 kon je die kopen. Je ziet ook de zooi achteraf en hoeveel mensen er in de tuin zitten. En hoe ze samen met de opgebaarde op de foto staan. Kameroen 29 laat meer foto’s zien.
Dinsdagavond gaat Hans met zijn baas en Lisettes baas naar Yaoundé om de hoge heren daar te overtuigen dat we hier vrijwillig werken op hun uitnodiging. En ze hopen daar een visum voor 5 maanden uit te slepen. Lisette gaat dan lekker naar Tineke en Louh in Foumban want zij durft niet alleen in het grote huis te blijven.
We hebben nog twee weken voor ons visa afloopt en de spanning stijgt wel een beetje. Ondanks gejatte telefoon, onbeschofte benadering van Police de Frontière en 2 slapeloze nachten blijven we erin geloven.