Partir c'est mourir un peu

En dan is het echt voorbij:
Om 5 uur opstaan , wassen met een waterbakje, water koken voor de warme douche , rekening houden met stroomuitval ,madam Lisette en masa Hans , tropische stortbuien , achterop de motortaxi, zoenen met snottebellen ,slapen in een diepe kuil, muggenbulten , couscous en legume , de muzzelman, bier met pompelmouse op La Terasse, zingen in de auto, kakkerlakken in de douche, muizen in de keuken, mieren in het brood, groot insect in de klamboe,waterbakken buiten zetten midden in de nacht omdat het tropisch regent, nasa nasa ooohhhh nasara ,etterende bulten,kilometers afwas, de diarree ,ja doeoei ,psssspsssss Baigom Baigom Baigom , enorm afgezet worden , op tijd de olielampen vullen voor het geval dat, altijd lachende gezichten ,vuil in de kuil verbranden ,de Femmes Modernes en Amicales , met de benen in je nek in een taxi zitten, Bicec flappentap, Sapientia ,Lycee de Baigom en Petit Louh , Foumbot, Baigom,Koutaba, Foumban ,Bafoussam, Bamenda, Yaoundé en Douala.
Kortom Kameroen waarin we blijven geloven.

Op de foto's zie je dat we op 3 scholen een erg leuk afscheid hebben gehad. Op de Sapientia hing de hele week de Nederlandse driekleur smen met de Kameroenese vlag te wapperen. Op de school Petit Louh kregen we een hele voorstelling van alle kinderen en werd Hans zelfs benoemd tot ambassadeur van de school. We zijn zeer vereerd hiermee. Op het Lycee waren er ontroerende speeches van leerlingen, leraren en directie.

Wij bedanken iedereen die ervoor gezorgd heeft dat wij hier een onvergetelijke tijd hebben gehad. De vele reacties via weblog, mail, telefoon en post zorgden ervoor dat we op de hoogte bleven van alles wat er in Nederland speelde en gaven ons veel steun en plezier. We hebben wat uitgeschaterd in het internetcafé. Bedankt bedankt bedankt. We zien jullie gauw.