Een school voor de Bororo

We zijn gestart met Cordaid Vastenaktie

2011-03-15T13:29:00.001-07:00

In november 2010 kregen we te horen dat Cordaid Vastenaktie ons project voor de Bororo officieel erkend en een flinke financiële bijdrage levert. vanaf dat moment konden we de promotieactiviteiten gaan starten. Nu op 9 maart de vastentijd is begonnen zijn wij ook gestart met onze voorlichting op scholen en in kerken.
Zaterdag 12 en zondag 13 maart waren we in de katholieke kerk in Boskoop.
Vrijdag 11 maart , maandag 14 maart en dinsdag 15 maart waren de de scholen De Akker, De Bron en De GMS aan de beurt om informatie te krijgen over het Vastenaktie project. De kinderen kregen in een half uur heel veel informatie over Kameroen, de stam De Bororo en de bouw van de school.
Met Pasen wordt het eindbedrag bekend gemaakt. We houden u op de hoogte.
Ons doel is om in september te starten met de school.
En zoals altijd: we geloven dat het kan.

Op het platteland van Kameroen in de Westprovincie wonen de Bororo. Een van oorsprong nomadenstam die leeft van de veeteelt en kleine verkoop van producten op de plaatselijke markt. Hun levenswijze is eenvoudig en traditioneel. Water wordt uit de rivier gehaald en gekookt wordt er buiten op stenen. De kinderen van de Bororo gaan niet naar school omdat er geen school in de buurt is.
Veel kinderen lijden aan allerlei ziektes en zijn ondervoed omdat ze niet de juiste voedingstoffen binnenkrijgen. De kinderen doen de huishoudelijke taken zoals vegen en koken. Onderwijs is de basis voor de ontwikkeling van een land en het is belangrijk dat ook deze kinderen naar school kunnen. Door het leren van de Franse taal worden hun kansen op de arbeidsmarkt vergroot. Het aanleren van goede hygiëne vermindert de kans op ziektes. Samen met een Tineke Louh-Fokkens en haarman Louh uit Kameroen zijn we een school gestart voor de kinderen van de Bororo. De bouw is gestart . Mensen van de eigen stam bouwen de school . De materialen komen uit de directe omgeving. Er is dagelijks een paar keer controle en nu is het eerste klaslokaal al klaar en de Bororo zijn enthousiast om de school in gebruik te nemen. zie de foto's
Maar er is geen geld meer om verder te gaan met de bouw. Dat geld is hard nodig voor de aanleg van een waterpomp, sanitaire voorzieningen ,meubilair en leermaterialen en 2 andere lokalen. Cordaid Vastenaktie staat achter dit eigen project en Vastenaktie heeft een flinke financiële ondersteuning toegezegd mede omdat er structurele hulp geboden wordt en het niet om een eenmalige noodactie gaat.
In juli gaan wij weer naar Kameroen om de school verder af te bouwen. Hierdoor zijn er geen verdere onkosten en wordt het geld ter plaatse goed besteed. Wij bieden de financiële middelen , de mensen zelf voeren het project uit en onderhouden de school en gaan er les geven.

€ 5500,00 bijelkaar gerend

2010-04-04T06:47:00.000-07:00

Tijdens de 2 sponsorlopen is er het fantastische bedrag van € 5500,00 bij elkaar gerend door kinderen van basisschool De Regenboog.Alle kinderen blijven enthousiast zich inzetten om veel geld in te zamelen voor de school van Tineke en Louh.
Het goede nieuws is dat we komende zomervakantie weer richting Kameroen gaan en het geld persoonlijk gaan afleveren.

Sponsorloop voor scholen in Kameroen

2010-03-28T11:22:00.001-07:00

Op de 2 locaties van basisschool De Regenboog is door de kinderen flink gerend om geld bijeen te lopen voor de scholen in Kameroen.
Na een half uur hard lopen konden de kinderen zich lekker uitleven op het springkussen en spelen met de spelletjes die Ricardo meegenomen had. Beide dagen heeft Ricardo weer belangenloos voor het goede doel met zijn spullen de dag nóg l;euker gemaakt.
DE TUSSENSTAND IS AL € 1900.00

De Regenboog steunt scholenbouw in Kameroen

2010-02-12T12:54:00.000-08:00

Met Eric van der Horst,die een half jaar in Bamenda heeft gezeten ,zijn we een samenwerkingsverband gestart om onze projecten in Kameroen vorm te geven. We hebben een site gemaakt waarop de plannen voor de scholenbouw uiteengezet worden.Basisschool De Regenboog in Waddinxveen steunt onze projecten en zamelt geld in door op 19 en 23 maart een groots opgezette sponsorloop te organiseren rond de beide locaties.
DJ Ricardo is weer aanwezig met muziek en spelletjes dus het belooft een groot feest te worden met natuurlijk een flink bedrag voor de scholen.

Een toiletgebouw voor de school

2009-12-15T01:28:00.000-08:00

Nu het klaslokaal bijna klaar is, is Louh snel begonnen met de bouw van het toiletgebouw. Ook dit gebouw heeft de vorm van de hutjes van de Bororo. Er is een diepe afvoer gegraven en er is een meisjes en jongenstoilet.
Louh en Tineke vinden het erg belangrijk om hygiëne te leren aan de kinderen. Helaas is er nog niet voldoende geld om de watertoevoer aan te leggen dus dat zal nog even op zich laten wachten.
Gelukkig is ook veel belangstelling voor het project vanuit de gemeenschap.De eerste vergadering is al gehouden in de klas en er kwamen veel ouders en ook veel kinderen kijken.

Een school voor de Bororo

2009-09-04T14:05:00.001-07:00

Terug in Nederland denken we dagelijks terug aan al onze ervaringen in Kameroen. Wat een fantastische ervaring moest worden heeft een hele lange staart gekregen......
We gaan ons hier in Nederland blijvend inzetten voor onze goede vrienden in Kameroen: Tineke en Louh Fokkens. Zij hebben met hun school Les Petits Louh een schat aan ervaring opgedaan met het starten en leiden van een goede school en zij hebben voor de Bororo ( een van oorsprong nomadenstam vlakbij hun woonplaats Foumban) een school opgericht. Deze school is nog lang niet klaar. Er staat een klaslokaal en er moeten er nog meer komen. De watertoevoer is nog niet aangelegd en het klaslokaal moet ingericht worden. Door het zoeken naar fondsen en sponsor blijven wij erg betrokken bij het hele reilen en zeilen in Kameroen. Daar gaan we ons voor inzetten!!!
Wij geloven dat de fam. Louh door hun inzet en gedrevenheid een fantastische school voor de Bororo kunnen opzetten. De leerkrachten worden in hun bestaande school Les Petits Louh opgeleid.De lokale bevolking wordt ingeschakeld om de school te bouwen . Bij hun staat hygiëne hoog in het vaandel. Vanuit Nederland wordt de kennis over modern onderwijs gegeven en dit alles komt ten goede aan de school.
Wij geloven in dit project en houden jullie van de vorderingen op de hoogte.

De draad weer opgepakt

2009-06-12T14:40:00.000-07:00

We zijn weer helemaal terug van weggeweest en komen langzamerhand weer in het ritme van alledag.Maar het is geweldig leuk om weer met iedereen gewoon te kunnen kletsen en al duurt het boodschappen doen nu wel extra lang, dat is ook heerlijk.
Gelukkig hebben we een geweldig vooruitzicht: we gaan 16 oktober al terug voor een weekje om de projecten te controleren en omdat we het niet kunnen missen.
Tot die tijd volgen er geen nieuwe berichten op de blog.

Partir c'est mourir un peu

2009-05-14T02:44:00.000-07:00

En dan is het echt voorbij:
Om 5 uur opstaan , wassen met een waterbakje, water koken voor de warme douche , rekening houden met stroomuitval ,madam Lisette en masa Hans , tropische stortbuien , achterop de motortaxi, zoenen met snottebellen ,slapen in een diepe kuil, muggenbulten , couscous en legume , de muzzelman, bier met pompelmouse op La Terasse, zingen in de auto, kakkerlakken in de douche, muizen in de keuken, mieren in het brood, groot insect in de klamboe,waterbakken buiten zetten midden in de nacht omdat het tropisch regent, nasa nasa ooohhhh nasara ,etterende bulten,kilometers afwas, de diarree ,ja doeoei ,psssspsssss Baigom Baigom Baigom , enorm afgezet worden , op tijd de olielampen vullen voor het geval dat, altijd lachende gezichten ,vuil in de kuil verbranden ,de Femmes Modernes en Amicales , met de benen in je nek in een taxi zitten, Bicec flappentap, Sapientia ,Lycee de Baigom en Petit Louh , Foumbot, Baigom,Koutaba, Foumban ,Bafoussam, Bamenda, Yaoundé en Douala.
Kortom Kameroen waarin we blijven geloven.

Op de foto's zie je dat we op 3 scholen een erg leuk afscheid hebben gehad. Op de Sapientia hing de hele week de Nederlandse driekleur smen met de Kameroenese vlag te wapperen. Op de school Petit Louh kregen we een hele voorstelling van alle kinderen en werd Hans zelfs benoemd tot ambassadeur van de school. We zijn zeer vereerd hiermee. Op het Lycee waren er ontroerende speeches van leerlingen, leraren en directie.

Wij bedanken iedereen die ervoor gezorgd heeft dat wij hier een onvergetelijke tijd hebben gehad. De vele reacties via weblog, mail, telefoon en post zorgden ervoor dat we op de hoogte bleven van alles wat er in Nederland speelde en gaven ons veel steun en plezier. We hebben wat uitgeschaterd in het internetcafé. Bedankt bedankt bedankt. We zien jullie gauw.

Verhuizen op afstand

2009-05-04T07:02:00.000-07:00

Vandaag gaan we verhuizen!!! Het is een bizarre gedachte dat er nu in Waddinxveen veel mensen bezig zijn om ons huis in te richten terwijl wij hier nog met de gewone dingen bezig zijn.
We vinden het geweldig wat zij allemaal voor ons doen en zijn natuurlijk ook verschrikkelijk nieuwsgierig naar ons huis. Maar omdat de tijd vanaf nu echt vliegt, zal dat niet lang meer duren.
Hiernaast staat ons nieuwe adres en er komt binnenkort ook een telefoonnummer bij.
Bedankt familie , Lenie en Jan en verhuizers voor alles wat jullie voor ons doen.Geweldig.
We gaan ons nu bezig houden met inpakken. We hebben ongeveer heel Afrika leeg gekocht en moeten koffers bijkopen. Gelukkig mogen we het dubbele gewicht mee terugnemen en dat is wel hard nodig.

Maar we beloven alle mensen hier om terug te komen dus dan valt het afscheid iets minder zwaar.
We kijken er naar uit om iedereen in Nederland terug te zien en gaan de dagen aftellen.

Projecten

2009-04-22T06:48:00.000-07:00

Eindelijk weer eens een berichtje van ons. We merken duidelijk dat de regentijd weer begonnen is aan stroomuitval en slechte verbinding met de telefoon. maar het frist wel lekker op allemaal hoewel we ook genoten van de hitte van de zomertijd.
We hebben foto's van de projecten gemaakt.
Nu we bijna weggaan wordt er van alle kanten flink gewerkt om de projecten op tijd klaar te krijgen of in ieder geval zichtbaar.
Het eerste klaslokaal voor de Bororo school heeft al een dak en moet verder afgewerkt worden met ramen en meubilair. Om in september te starten moet er eerst nog water aangelegd worden. Want het aanleren van een goede hygiëne is erg belangrijk. De toiletten komen dichtbij de klaslokalen zodat de kinderen kunnen wennen aan het gebruik ervan. In ieder geval is er al veel gerealiseerd voor de school.
Op de school van Hans is ook van alles gebeurd. De schoolleider heeft besloten in te gaan op een verzoek van z’n leerlingen om te streven naar de aanleg van een sportveld. Daarnaast komen er in de loop van de grote vakantie vier lokalen bij om het plaatsgebrek in de huidige lokalen enigszins te lenigen.
Ook de rest van het project lijkt aardig van de grond te komen. In de mediatheek staan nu 11 computers tot vreugde van de hele schoolbevolking. De leerlingen melden zich dan ook en masse aan voor de computerclub en de leraren hebben al laten weten dat ze graag in hun vrije tijd een cursus voor de collega’s willen opzetten.
We zijn erg blij te kunnen melden dat het geld voor de Sapientia school nu zichtbaar besteed wordt. Het klimtoestel is eindelijk geplaatst . Lisette heeft een paar uur lang met de oprichter van de school gesproken en verteld wat zij bereikt heeft aan onderwijskundige vernieuwingen. Zij vond dat er na een goede start weinig zichtbaar was van de besteding van haar geld. Dhr. Kakambi maakte de dagen erna er meteen werk van om resultaten te laten zien. Helaas is de man die de toiletten af moest maken er met het geld vandoor gegaan zonder iets te presteren. Gelukkig worden ze nu wel afgemaakt.
De microkrediet groep van de Femme Modernes heeft elke week een vergadering waarin ze een aantal vrouwen met een groot bedrag een lening geven voor hun eigen bedrijf. Lisette doneert elke week een bedrag en de vrouwen kunnen hiermee zelfstandig verder gaan. Dit werkt goed en erg stimulerend. Ze vertellen ook elke week wat ze met het geld geïnvesteerd hebben.
Onze hulp Sabine verwacht in de zomer haar eerste kind. Zij kan dan niet meer blijven werken hier in dit huis . Wij willen ervoor zorgen dat ze zelf haar geld kan verdienen en in overleg met haar zal dit zijn met een klein verkooppunt voor allerlei eerste levensbehoeften. Wij kopen de spullen dan voor haar groot in en dan kan ze zelf een start maken met het verkopen bij haar aan huis in haar eigen buurtje waar nog geen winkeltjes zitten. We leren haar nu dat ze het verdiende geld ook weer moet investeren en er nieuwe spullen voor moet kopen om weer te verkopen.
Op de foto’s zie je het klaslokaal van de Bororo, de eerste leerling van de school, de Femme Modernes, het klimtoestel en Sabine en het stuk grond waar het sportveld komt. De projecten van Hans z’n school zijn nog niet klaar omdat de werklui hun geld nog niet hadden en ze dus geen benzine konden kopen voor het egaliseren van het sportveld en de belendende lokalen. Maar het goede nieuws is dat we gaan proberen volgend jaar mei 2 weken naar Kameroen te gaan om met eigen ogen de voortgang te zien en het werk ook te controleren.

Willen jullie ook nog een bijdrage leveren aan een van de projecten doe het nu we hier nog zijn !!!! Ons rekeningnummer is: 53 74 14 088 o.v.v . Kameroen.

Waanzinnig mooi Waza en Traditioneel Tourou

2009-04-07T06:26:00.000-07:00

Donderdag 26 maart gingen we beginnen aan onze reis naar het Extreme Noorden om daar Waza park te bezoeken waar de zogenaamde Big Five van Afrika te zien . We hebben ze niet alle 5 gezien maar wel: giraffen,leeuw,leeuwin,gazellen,antilopen,kariboes,maribu's,struisvogels,wrattenzwijn,heel veel prachtige vogels en jakhals. We zijn 4 uur op zoek geweest naar de olifanten maar die waren richting Nigeria vertrokken omdat alle waterbronnen droog stonden. Wel hebben we enkele schedels van olifanten gezien ( zie foto) Maar het was fantastisch. In een oude roestige pick up gingen we met gids en chauffeur 2 dagen op pad. De gids stond in de laadbak om naar dieren te speuren. Zodra hij een leeuw rook vloog hij bij ons naar binnen omdat hij dat dan toch ook wel gevaarlijk vond. De auto hield er 1 x mee op toen we ergens echt in de middle of savanne stonden maar gelukkig wisten ze wat ze doen moesten en konden we na een uur weer verder. We zagen ons al overnachten tussen de leeuwen.......
Op de terugweg zijn we met een erg aardige vrachtwagenchauffeur meegereden en we vonden het dus wel meevallen dat het noorden zo gevaarlijk zou zijn.Veel mensen hadden ons gewaarschuwd dat er rebellen allerlei wagens overvallen en de ambassade gaf ook een niet helemaal veilige waarschuwing. Maar wij vonden ze juist in het extreme noorden erg vriendelijk.Iedereen was blij dat er eindelijk toeristen kwamen want in verschillende hotels sliepen we als enige toerist.
We hebben ook een marktje bezocht in Tourou dat is een dorpje waar de vrouwen met rood beschilderde kalebassen op hun hoofd lopen waaraan je kan aflezen hoeveel kinderen ze hebben en of ze getrouwd zijn. Handig om te weten voor de mannen in het dorp. Ze dragen ook een pin in hun neus die wijd uitstaat. Lisette moest dus ook een kalebas op haar hoofd en een ketting om goed te kunnen dansen maar voor de pin in haar neus heeft ze vriendelijk bedankt.
Het viel ons op dat de huisjes , de boukarous zoals ze hier heten ,erg traditioneel zijn met leem en stro maar dat de wegen daarentegen allemaal goed berijdbaar zijn en met asfalt. De straten waren schoon zonder allemaal zwart plastic en de winkeltjes hadden allemaal stenen muren en een dak. De uitstraling was erg netjes en georganiseerd. Jammer dat het niet goed bereikbaar is vanuit de rest van Kameroen want het is een prachtige streek.Maar misschien de de regering het licht nog eens gaat zien en de weg naar het noorden verbetert.
Wij hebben in ieder geval over 2100 km totaal 130 uren gedaan.Daarin zit ook het wachten op de bus of trein. Want de bus gaat als die gaat.Alleen de trein gaat echt precies op tijd. 10 over 6 's avonds.
We hebben nog even Pasen ( dat vieren ze hier wel want we zagen veel mensen de kerk uitkomen met palmbladeren )en dan de laatste weken.
We gaan ons met het afsluiten van de projecten bezighouden.
Want we blijven er in geloven!!!!!

Keukendieven

2009-03-24T01:44:00.001-07:00

Toen we na een weekend logeren in Foumban terugkwamen merkten we dat we ongewenst bezoek hadden gehad . Via de buitenrichel zie foto links boven de veranda zijn ze naar binnen geklommen . Tussen het dak en het plafond zit een loze ruimte en daar zijn ze doorheen gekropen en hebben zich in de kamer laten zakken want dat kunnen we zien aan de veegstrepen op de muur. zie foto rechts Via de keukendeur zijn ze naar buiten gegaan want die stond half open.
Het merkwaardige is dat er alleen keukenspullen meegenomen zijn : de waterkoker die we voor de kerst van Eveline en Roos gekregen hebben , het 2 pitsgasstel, een klein steelpannetje,een broodmes,een opscheplepel,een mixer die je met de hand moet aandraaien en later ontdekten we ook dat het strijkijzer en een fles Tia Maria bijna vol!!!!!! weg zijn. Dit zijn voor ons heel normale dingen maar hier zijn ze het dus waard om een inbraak voor te doen.
Maar gelukkig hebben we ook goed nieuws. Na 6 maanden is het er eindelijk van gekomen. Er komt stromend water uit de put. Geen gesjouw meer met emmertjes water halen maar draaien aan een hendel en er komt vanzelf water uit. Onze hulp Sabine is er vooral erg blij mee want zij moest elke dag het water halen en dat terwijl ze in verwachting is. Het water is nog wel bruin maar dat gaat vanzelf over en is goed om alvast de vloeren “schoon” te maken en de wc door te spoelen.
Gelukkig blijft het een Afrikaans land want terwijl we nu stromend water hebben uit de put , hebben we de hele dag al geen stroom en zitten nu bij het licht van olielampjes. Lastig is wel dat de telefoons dan niet opgeladen kunnen worden maar een voordeel ervan is weer dat er geen harde muziek aanstaat.
Vanaf donderdag gaan we er even 2 weken tussenuit om een reis naar het noorden te maken. Daar bezoeken we een wildpark en zien hopelijk veel grote wilde dieren. We gaan eerst 14 uur met de nachttrein vanuit Yaoundé. De dag erna 5 uur in een bus naar Garoua . De dag erna weer 5 uur in een bus naar Maroua waarvandaan het nog maar 150 km is. Dat lijkt niet ver maar in een bus waar de ramen niet opengaan omdat de mensen bang zijn dat hun kleding vies wordt van al het stof en hobbelend over onverharde wegen , zal het soms wel afzien worden. We zijn er in ieder geval op voorbereid.
We blijven een paar dagen in het park en gaan dan weer terug. Het wordt een hele onderneming maar daarom juist erg leuk.
Nu we water hebben blijven we er zeker in geloven dat het allemaal kan!!!!!

8 maart Internationale Dag van de Vrouw

2009-03-09T06:02:00.000-07:00

Met een defilé en na afloop veel drinken en dansen werd de internationale vrouwendag hier gevierd. Het was een fantastisch gezicht om iedereen in zijn prachtige creatie te zien lopen. Alle vrouwen hadden erg hun best gedaan om er iets moois van te maken. Op de tribune zaten de mannen en die klapten enthousiast als er voor hun bekende vrouwen langsliepen. Dat er een blanke meeliep maakte het feest compleet. Een discussie over vrouwenrechten hebben we helaas niet kunnen voeren. Maar wie weet komt dat de komende week.

bermbranden, vieze voeten en een feestje

2009-03-07T03:49:00.000-08:00

Nu de droge tijd op zijn einde loopt , gaat iedereen zijn lapje grond bewerken en klaarmaken voor het regen. Eerst wordt alles verbrand en dat hadden ze ons al gezegd in september dat al het vuil dat we over de muur gooiden in februari/maart verbrand werd. En dat is dus nu. Alle grond vlak naast ons huis werd in brand gestoken. Dit gebeurde door 2 kleine kinderen van ongeveer 10 jaar!!!!! Gelukkig brand niet alles direct af maar alleen de zeer droge struiken en planten en vuil enz..
Het is wel raar om naast je huis overal branden te zien en dan rustig te blijven toekijken. We hebben hier trouwens helemaal nog nooit een sirene van enige hulpdienst gehoord of gezien.
Het is nu soms heel stoffig met flinke zandstormen. Lisette draagt geen sokken en komt altijd vreselijk vies thuis. Gelukkig is het water uit de put weer een beetje schoner zodat het er met een borstel goed afgeschrobt kan worden.
Op donderdag 5 maart zijn we met Louh naar Yaoundé gereden om daar met de nieuwe ambassadeur van Nederland kennis te maken. De mevrouw met witte bloem is Sandra de nieuwe ambassadeur. Het was erg gezellig want we hebben heerlijk Nederlands gepraat en veel ervaringen uitgewisseld.Maar het meeste hebben we genoten van de bitterballen en reuzegamba's.
Zondag ( morgen ) gaan we gezellig met alle vrouwen die er een pakje voor hebben laten maken , marcheren vanwege internationale vrouwendag. De mannen zitten langs de weg op de tribune en klappen voor ons. Lisette verheugt zich hier helemaal op en Hans is al voor het klappen aan het oefenen.
We laten jullie de foto's natuurlijk zien!
We blijven erin geloven dat de situatie voor de vrouwen hier inderdaad verbetert.

De Kameroense post

2009-02-28T03:50:00.001-08:00

Al vanaf ongeveer december weten we dat er 2 pakketjes onderweg zijn naar Kameroen. We vragen ook regelmatig bij het plaatselijke postkantoor of ze gearriveerd zijn en dan schudt de man achter de balie telkens met een meewarig gezicht zijn hoofd. Hij gaat het nu ook een beetje zielig voor ons vinden maar kan er ook niets aan doen. Het postkantoor is ongeveer zo groot als 3 kantoren bij elkaar in Nederland dus daar ligt het niet aan.
Maar hoera hoera hoera niet helemaal getreurd want kaarten worden wel doorgestuurd en zo kregen we afgelopen week 3 kerstkaarten en een tekening van school opgestuurd. We hebben ze aan iedereen laten zien en opgehangen .
Wij blijven er in ieder geval in geloven dat ook de 2 pakketjes voor mei arriveren.
Of het moet zijn dat de Kameroense douane de inhoud ook heel aantrekkelijk vond........................
Wacht met ons af.

Feesten en Partijen

2009-02-24T04:55:00.000-08:00

Feesten en Partijen
Wij hebben in de afgelopen 6 maanden kennisgemaakt met heel veel ceremonies en tradities. Er wordt altijd wel eenzelfde patroon gevolgd of het nu een begrafenisceremonie, bruiloft of iets anders is. Begrafenisceremonies kunnen na jaren nog plaatsvinden . Ook na bv. 25 jaar wordt de overledene nog herdacht met veel gasten,veel eten en veel muziek. Er volgen allerlei officiële toespraken vanuit de familie en de kerk. Als dat afgelopen is gaan de mensen eten en soms is er ook drinken. De gasten geven vaak een enveloppe met geld of een kratje drinken . Na afloop wordt er de hele nacht gezongen en gedanst ook al is het een zondag of doordeweekse dag. Ze gaan dan door tot 6 uur ’s ochtends. De dag erna wordt er wel verwacht dat je naar je werk gaat. Daar kan je dan zoveel mogelijk slapen. Kinderen slapen door de muziek heen of blijven wakker. Ze rusten daarna wel uit.
Regelmatig zien en horen we vrachtwagens vol zingende mensen langskomen die op weg zijn naar een feest of herdenking. We horen ook elk weekend wel in ons dorp dat er ergens een nacht lang doorgehaald wordt. Gelukkig is het maar 3 keer zo vlakbij geweest dat we zelf de nacht wakker bleven.
Vaak kopen gasten allemaal dezelfde stof om er een jurk of pak van te laten maken. Hier gaat heel veel geld in zitten en dat snappen we dan niet. De mensen zijn erg arm maar er is altijd wel geld om een hele grote bruiloft of begrafenis te vieren en om een speciale jurk te laten maken.
Nu houden ze hier erg van uiterlijk vertoon. Voor elke gelegenheid is er een aparte jurk. Want straks is het 8 maart Internationale Vrouwendag. Daar is een hele speciale stof voor gemaakt die je in 3 tinten hebt: roze, groen en blauw met allerlei afbeeldingen van vrouwen in allerlei beroepen. Je koopt dan 6 meter stof voor € 7,50 en laat er iets van maken. Omdat we net Youth Day achter de rug hebben , waar we ook al een pakje voor moesten laten maken is dat wel erg snel achter elkaar allemaal. Collega’s kunnen nu die stof voor womensday niet kopen en dat is erg sneu. Ze mogen dan ook met de mars niet meelopen want jawel er wordt ook weer gelopen. We begrijpen niet dat dit zo gaat want hier is Internationale Vrouwendag dus , in onze ogen ,niet voor bedoeld. Vrouwen die heel hard werken en hun gezin draaiend houden en kinderen laten studeren , kunnen niet meelopen in de mars omdat ze de juiste stof niet kunnen betalen. Waar gaat het nu eigenlijk om ???????Een discussie hierover met collega’s gaat moeilijk want ze leggen zich erbij neer dat ze dan dus niet meelopen. Zo is het nu eenmaal en ze halen dan berustend hun schouders op.
We blijven erin geloven.

Eindelijk

2009-02-21T03:00:00.000-08:00

En hier is het nu allemaal om te doen geweest. We gaan er nog 3 hele fantastische maanden van maken.

Hoofdpijndossier

2009-02-18T07:21:00.000-08:00

Woensdagochtend zitten we om 9 uur al in het kantoor van mevrouw Visa. Ze ziet ons komen en begint al diep te zuchten want wij zijn duidelijk haar hoofdpijndossier. Het is en blijft heel moeilijk zegt ze maar we moeten wachten. Ondertussen wordt er met allerlei mensen openlijk over ons dossier gesproken ook met mensen die zelf een visum of iets anders komen regelen met haar. Dit is uiterst genant maar alla voor de goede zaak zeggen we er niets van en houden ons gezichten vlak.
Dan zegt ze dat er waarschijnlijk wel 3 maanden in kan zitten en of we dat willen. We willen dat wel want we hebben daarin geen keus. Ze vraagt of we dan nog teugkomen en allebei roepen we braaf dat we in Nederland onze visa wel weer verlengen en dan weer voor de laatste 2 maanden naar Kameroen gaan.
Ze wordt bij de directeur geroepen en daarna mogen we ook naar hem. We hadden met deze man nog niet eerder gesproken. En hij wil na ons ondervraagd te hebben over onze motieven wel 3 maanden geven.Wij weer terug naar mevrouw Visa en zij vroeg ons 's middags terug te komen want dan was het klaar. We moeten 100.000 cefa betalen en dat is wel de normale prijs. Dat doen we dus ook. En 's middags gaan we weer terug. En wat denk je ?????Nu hebben we een stempeltje en een heleboel zegeltjes maar nog geen handtekening van de directeur.En die was niet meer aanwezig zodat we het morgen om 9 uur terug krijgen. Hoeveel geduld kan een mens hebben????
Maar het goede nieuws is dat we ons paspoort hebben ingeleverd met het geld erbij. Dus het zal wel goed komen.......... Hahahaha. We kunnen nu niet eens meer weg ook al willen we dat want we hebben ons paspoort ingeleverd.Als het vanaf nu gaat zoals we hopen dan komen we terug op zaterdagochtend 16 mei.
Gaan we ons nu eindelijk weer richten op de projecten. Daar zijn we tenslotte voor gekomen.
We blijven erin geloven.

Het blijft natuurlijk wel Afrika

2009-02-16T06:54:00.000-08:00

De koningin kijkt toe . Maandagochtend 9 uur precies stonden we op de stoep van de Nederlandse ambassade.De ambassade kan niets echt regelen voor ons omdat ze zich niet mogen mengen in binnenlandse aangelegenheden van Kameroen.Maar een luisterend oor willen ze wel zijn en ze geven ook wel tips. We hadden daar een heel informatief gesprek en daarna gingen we naar onze contactpersoon bij de Police de Générale de Surété de National. Deze kon zelf weinig doen helaas maar leidde ons wel weer naar de 2 keer eerder gesproken persoon. Deze dame boog zich weer over ons dossier waar nu een geschreven stuk aanhing. Hieruit maakten we op dat er wel degelijk naar gekeken was en besproken.
En het resultaat is dat we woensdag te horen krijgen voor hoelang ons visum verlengd wordt. Het wordt in ieder geval verlengd. We zijn een klein beetje in hoerastemming ook al moeten we weer wachten.Het blijft wel Afrika met dat wachten maar gelukkig is Yaoundé een leuke stad waar we lekker over de markten kunnen struinen. Hans was direct zo blij dat hij zich maar meteen een Kameroense kop heeft laten knippen ( zie foto) en Lisette een echte Tommy Hilfiger tas heeft gekocht. Heel misschien is ons geduld niet voor niets geweest. We kunnen nl. ook een verlenging krijgen voor 1 week.
We bedanken iedereen voor alle lieve en geweldige ondersteuning via telefoon, sms, mail en weblog. Hierdoor hebben we de moed niet laten zakken ook al wisten we dat er veel mensen ons voor gek verklaarden dat we zo doorgingen.
We gaan door!!!!!!

Aan het lijntje

2009-02-13T01:02:00.000-08:00

Nou het laatste nieuws is dat we as. zondag 15 februari ( gefeliciteerd broer Hans)naar Yaoundé gaan en daar 's middags een afspraak hebben met een meneer van de vreemdelingendienst. Hij heeft een nederlandse vrouw die op de ambassade werkt en hij is onze laatste hoop. In eerste instantie wees ook hij onze aanvraag af maar via bemiddeling van Tineke en haar man wil hij het nog wel een keer bekijken en ons ontmoeten. We hebben niet veel hoop meer en zijn dus ook tegelijkertijd druk bezig onze terugvlucht in orde te maken. We hebben als we maandag horen dat het echt niet kan geen tijd meer want dinsdag loopt het visum af. Dus het wordt een zenuwachtige situatie.Dit was misschien wel het laatste bericht uit Kameroen.
We wachten af..........................................................

National Youth Day

2009-02-12T05:28:00.000-08:00

Op 11 februari wordt er gevierd dat het Franstalige en het Engelstalige gedeelte van Kameroen samengingen als een land. Dit is een nationale feestdag voor de jeugd en alle scholen gaan dan defileren d.w.z. lopen met de vlag langs het stadbestuur en andere hoogwaardigheidsbekleders. Dit lopen moet precies gelijk zijn en ook met de armen moet je flink zwaaien en ook tegelijk. Het is hartstikke moeilijk maar iedere school oefent hier al wekenlang voor. Voor de gelegenheid moeten er ook vaak nieuwe uniformen gekocht worden. De dag voor het defilé zijn de kinderen vrij omdat ze dan de uniformen in orde moeten maken . De juffen maakten voor elk kind een kroon met de vlag erop. Voor de kleuters van de Sapientia was het uniform een lange broek of rok met witte blouse en zwart/wit strikje. Het uniform kost 4500 Francs en dat is voor hier heel veel geld. Veel ouders kopen het niet en die kinderen blijven dan thuis en defileren niet mee. Je moet je ook bedenken dat deze hele heisa gedaan wordt om welgeteld 3 minuten te kunnen lopen. Weken is iedereen van slag en na de kerst wordt er eigenlijk niet meer gewoon lesgegeven alleen maar oefenen voor het defilé. Er was zelfs 1 meisje dat haar uniform van vorig jaar aan had maar zij werd naar huis gestuurd omdat ze niet goed gekleed was. Dat was erg sneu voor haar en gelukkig mocht ze een andere juf helpen met drinken inschenken.
Er werd ook een juf weggestuurd. Ze had de verkeerde schoenen aan en mocht niet op haar goudgestikte en met bloemen geborduurde muiltjes lopen. Wij zouden er niet eens op kunnen lopen maar het was erg vervelend voor haar want ze had wel een uniform laten maken voor bij elkaar 10.000 francs ( een maandsalaris is 25.000 francs ) . De directeur van de school spreek je niet tegen dus zij ging naar huis.
Ook de middelbare scholen defileren en zij maken er vaak een hele show van met veel dans en muziek. Dit oefenen ze van te voren op de scholen. Het was erg leuk om te zien hoe iedereen er erg veel werk van maakte. Het zag er ook heel leuk uit.
Alles bij elkaar duurde het 3 uur en daarna bleef het feest. De kinderen krijgen geld om lekkers te kopen en de cafés zitten vol met volwassenen.
We weten nog niks over onze visa maar zijn positief gestemd. We hebben allerlei contacten aangeboord bij de vreemdelingen politie en nu is het verder een kwestie van afwachten. Gelukkig zijn we de afgelopen maanden erg getraind in het wachten dus dat gaat wel lukken. We houden jullie op de hoogte.

Worden we uitgezet of mogen we blijven??????

2009-02-05T02:13:00.000-08:00

Het is weer een heel verhaal en we weten nog steeds niks!!!Maandag gaan de hoge heren & dame beslissen of we blijven kunnen. Het lijkt er sterk op dat ze hier hun eigen Rita Verdonk hebben.Op dinsdagavond zou Hans vertrekken met de nachtbus met de 2 directeuren van beide scholen. Lisette was voor het donker al naar Foumban gereisd om daar te overnachten. Hans had bij het busstation met de 2 afgesproken. Samen met Bernadette heeft hij op de bus gewacht. Toen die kwam ,waren er nog geen directeuren. Later zag hij 1 directeur maar de bus zat vol en hij kon er niet meer in. Hans ging dus alleen met de nachtbus op weg naar Yaoundé en hoopte maar dat die andere 2 achter hem aan zouden komen.Hij zat opgepropt kon er niet meer uit en voelde zich natuurlijk superellendig want we hadden alleen maar akelige verhalen gehoord van mensen die je overvallen in de nachtbus en zeker als je blank bent ben je een mikpunt. In ieder geval deed Hans geen oog dicht maar gelukkig was hij goed getraind in het overslaan van nachten slaap dus dat kwam mooi uit.
Op 3 uur 's nachts kwam Hans aan en 2 uur later de 2 directeuren. Ze hebben even ergens geslapen en zijn daarna de hele dag bezig geweest om bij de vreemdelingendienst mensen ervan te overtuigen dat onze visa verlengd moeten worden.
Niemand kon daar echt iets over zeggen. Niemand durft een beslissing te nemen en ze schuiven het steeds maar af. Nu is er maandag a.s. een vergadering waarin er over onze visa beslist gaat worden. We weten het even niet meer en denken maar niet meer verder dan maandag. We kunnen er heel cynisch van worden,depressief,boos en wat al niet meer; Maar dat hebben we in ieder geval van de Kameroenezen overgenomen: we wachten het gelaten af en maken ons nog niet echt druk.
Ondertussen heeft Lisette een gezellige bacterie in haar lichaam gekregen (de staffilokok voor alle medici onder de lezers) die ervoor zorgt dat zelfs het kleinste wondje een ontzettende vervelende etterende ontsteking gaat worden. Ze is aan de antibiotica en het wordt gelukkig al wel wat beter.Niet alleen de scholen profiteren van ons maar ook de plaatselijke apotheker.
Geen foto's dit keer maar we houden er wel op een andere manier de spanning in.
to be continued............................

Een bijzondere begrafenis

2009-02-02T02:12:00.000-08:00

Op dinsdag 20 januari overleed onze buurman . Hij lag al enkele weken in het ziekenhuis , eerst in Baigom en later in Yaoundé waar Hans hem nog opgezocht heeft. Het werd een hele happening want hij was een erge belangrijke man. De hele compound ,waaronder ons huis valt ,was van hem en iedereen op de compound noemde hem ook grand- père. Van te voren wisten we niet wat er ging gebeuren en dat was maar goed ook. Anders zouden we zeker weggevlucht zijn voor 3 dagen. Naast zijn huis , dat tegenover ons huis ligt , is de familiebegraafplaats en daar zou op zaterdag 31 januari de bijzetting plaatsvinden. De dagen hieraan voorafgaand werd de hele compound opgeknapt, geschilderd en rotzooi opgeruimd. Op vrijdagmiddag 30 januari kwam het lichaam vanuit Yaoundé naar Baigom. Allerlei motortaxi’s begeleidden dit. De kist werd onder een tent gezet en iedereen kon afscheid nemen. De kist was open. Het is een goede gewoonte om aan het hoofdeinde van de open kist gefotografeerd te worden. Daar maakten veel mensen gebruik van. Na het afscheid nemen kwam de dominee voor een korte dienst en daarna ging de kist naar binnen, De hele nacht door werd er gezongen door koren , getrommeld door muzikanten en op een andere manier herrie gemaakt. De boze geesten moesten bij het lichaam vandaan blijven. Wij profiteerden daar ook van want er kwam ook geen boze geest bij ons in de buurt. Na deze eerst slapeloze nacht begon alles op zaterdagochtend al heel vroeg. Vanaf 8 uur kwamen de eerste gasten van de totaal 500 . Iedereen ging zitten en wachten. Er werd af en toe gedanst en gezongen maar de meeste tijd was het wachten op de dominee. Die kwam gelukkig al om half 5 ’s middags zodat alles nog voor het donker klaar kon zijn. Na de korte dienst werd het lichaam bijgezet in het familiegraf en kon iedereen ,na heel veel uren gewacht te hebben, eten en drinken. De hele nacht hadden er op 6 verschillende plekken kookploegen eten klaargemaakt. Ook bij ons achter in de tuin zijn ze de hele nacht van vrijdag op zaterdag bezig geweest. Ze wilden eerst binnen even slapen en af en toe drinken, maar daar zijn we niet op ingegaan. Toen we nl. even een paar mensen hadden binnengelaten om te zitten werd direct de telefoon van Lisette meegenomen. Hiernaast staat haar nieuwe nummer. Mensen vonden ons daarna erg onvriendelijk en ongastvrij omdat we niemand meer in ons huis lieten. We vinden het wel erg teleurstellend dat er zo’n misbruik van onze gastvrijheid werd gemaakt. Maar kennelijk moet je hier dus echt niemand vertrouwen. Heel even hebben we gedacht om maar naar huis terug te gaan omdat alles ons nu even heel moeilijk gemaakt wordt. Maar we houden moed en proberen toch onze visa te verlengen.
In de nacht van zaterdag op zondag is er een kleine ploeg bij de begraafplek gebleven om te zingen. Elk uur hetzelfde repetoire en weer hebben we een nacht niet geslapen. Maar we kennen nu wel een aantal Franse chansons die men tijdens begrafenissen zingt.
Op de foto’s zie je dat we een speciale sjawl dragen waarop in het Frans staat: we zullen je nooit vergeten. Voor € 1,50 kon je die kopen. Je ziet ook de zooi achteraf en hoeveel mensen er in de tuin zitten. En hoe ze samen met de opgebaarde op de foto staan. Kameroen 29 laat meer foto’s zien.
Dinsdagavond gaat Hans met zijn baas en Lisettes baas naar Yaoundé om de hoge heren daar te overtuigen dat we hier vrijwillig werken op hun uitnodiging. En ze hopen daar een visum voor 5 maanden uit te slepen. Lisette gaat dan lekker naar Tineke en Louh in Foumban want zij durft niet alleen in het grote huis te blijven.
We hebben nog twee weken voor ons visa afloopt en de spanning stijgt wel een beetje. Ondanks gejatte telefoon, onbeschofte benadering van Police de Frontière en 2 slapeloze nachten blijven we erin geloven.

Vervolg visum voor ons

2009-01-28T09:10:00.000-08:00

En wij dachten dat het Kameroenese contact wel zou helpen. Maar op advies vanuit Nederland zijn we vanuit Douala toch op woensdag naar Yaoundé vertrokken om ons visum verlengd te krijgen. En wat denk je????? Nu mankeert er iets aan onze uitnodigingsbrieven van beide scholen. Deze heeft de ambassade in Den Haag ook al onder ogen gehad om ons eerste visum af te geven en toen is het goedgekeurd. Nu gaan ze over deze brieven die allang gepasseerd zijn ,erg moeilijk doen. We zijn tot de hoogste baas doorgedrongen en die vertelde ons dat we bij de minister van onderwijs moeten zijn. Wat een grapjas!Dat gaat ons natuurlijk niet lukken.Maar uiteindelijk na veel over en weer gepraat moeten we nu volgende week terugkomen met onze bazen van de scholen. Die moeten dan aan hem uitleggen dat we vrijwilligers zijn en op uitnodiging van de scholen hier in Kameroen aanwezig.
Ze kunnen hier niet geloven dat er mensen zijn die hier vrijwillig zonder betaald te krijgen een jaar les willen komen geven en op een andere manier komen helpen.Dat er inderdaad 2 gekken zijn die zich een jaar hiervoor willen inzetten kunnen wij ons ook nauwelijks meer voorstellen. Toch blijven we geloven dat het kan. Al maken ze het je hier heel lastig. Een goede omgangsvormen training en coaching zou ook erg welkom zijn. Misschien dat een of andere organisatie zich hiervoor hard kan maken en vrijwillihers kan sturen maar dan wel met een juiste uitnodigingsbrief!!!! Wordt vervolgd en ook wordt het naarmate 17 februari nadert steeds spannender.

Een visum voor ons

2009-01-27T07:11:00.000-08:00

Omdat ons visum maar 6 maanden geldig is en afloopt op 17 februari zijn we voor verlenging naar Douala afgereisd. Dat is 6 uur in een opgepropte bus zitten. Gelukkig overnachten we in een mission Catholique waar ze een heerlijk zwembad hebben.
Eerder waren we al voor verlenging naar Yaoundé gegaan maar daar bleken onze brieven niet in orde. Later hoorden we dat het in Douala makkelijker ging om je visum verlengd te krijgen. Voordat we maandag 25 januarin naar Douala vertrokken zijn we met Bernadette onze contactpersoon in Foumbot voor Ashia nog eerst langs de burgemeester van Foumbot gegaan. Deze wilde ons wel een stempel geven en handtekening zodat het in Douala geen enkel probleem meer zou zijn om de visa te verlengen. Het was erg gezellig bij de burgemeester die er trouwens 3 vrouwen op na houdt en trots vertelt dat hij aan polygamie doet. We kregen er zelfs een heerlijk glaasje cognac en dat om 8 uur s ochtends.
We hadden met al die cognac wel minder last van de opgepropte bus.
Helaas blijken alle papieren met stempels en handtekeningen niet voldoende te zijn en hebben we nog steeds geen verlenging gekregen. We wachten nu iemand uit Yaoundé af die Bernadette kent en toevallig a.s. zaterdag naar ons dorp komt om de begrafenis bij te wonen van onze buurman waar wij ook naar toe moeten. We proberen nu via dit contact het wel voorelkaar te krijgen. Het is gelukkig nog lang geen 17 februari en we blijven er natuurlijk in geloven.

Voortgang Projecten

2009-01-22T05:14:00.000-08:00

We kunnen zeggen dat er na een tijdje stilte ineens volop beweging bij al onze projecten is. Bij Hans op school – zie Kameroen 26, – zijn ze hard bezig met alle projecten tegelijk. Dat betekent dat de latrines worden gebouwd of opgeknapt, dat een nieuw waterpunt wordt aangeboord en dat de computers worden geïnstalleerd in de bibliotheek. Het ziet er in het echt veel indrukwekkender uit dan men ooit voor mogelijk had gehouden en het resultaat is dan ook dat je er bij voortduring voor bedankt wordt dat het gebeurt.
De school is ook spectaculair gegroeid in de afgelopen twee jaar. Van 200 naar 600 leerlingen! Dat houdt in dat je als leerkracht inderdaad opeens een klas van 90 leerlingen voor je neus kunt krijgen, met vier leerlingen in banken van (heel) hardhout, die net genoeg ruimte zouden laten voor twee leerlingen. Er zijn namelijk niet genoeg lokalen, daarvoor ontbreekt het geld vooralsnog, en zeker niet genoeg leraren.
De gevolgen zijn voorspelbaar: Er is groot gebrek aan alles, er heerst een sfeer van ongedisciplineerdheid, de leerlingen zijn niet goed geselecteerd, gevoel voor organisatie is er nauwelijks, zeker niet onder de leerlingen.
De gemeenteraad van Baigom was uitgenodigd om samen met de Ouderraad de leerlingen een hart onder de riem te steken, aandacht te vragen voor zelfdiscipline en geduld, maar tevens voor veel meer dan dat, zoals de borden, die overal op het schoolterrein te vinden zijn, aantonen. Elke klas werd toegesproken – maar of het helpt, blijft even de vraag …….
Voor de school van de Bororo is er een begin gemaakt. Heel toevallig stond er in de buurt een bulldozer toen Louh er met Eveline en Roos ( 2 vrijwilligers) een kijkje gingen nemen. Deze bulldozer werd direct ingehuurd om de grond gelijk te maken en zo werd al onmiddellijk zichtbaar waar de school daadwerkelijk gaat komen. Deze plek is door de Fon of Sultan van Foumban ( dit is de baas van het hele grondgebied ) aangewezen om de school op te bouwen. Op de fotoreportage Kameroen 26 is het te zien. Ook staan er foto’s op van de school die Louh en Tineke al jaren hebben en erg Europees aandoet. Het is in ieder geval een heel groot verschil met de Sapientia. De klassen zijn normaal met 25 lln, de school is schoon en fris en gezellig ingericht. Er is een remedial teacher aanwezig voor de moeilijke lezers en er wordt alleen Franstalig onderwijs gegeven. De thuistaal van de kinderen is vaak Bamoen , op school spreken ze Frans. Het wordt allemaal wel erg lastig als daar Engels bijkomt. Op de Sapientia merk je dat het heel moeilijk is om het ene moment Frans en het ander moment Engels te geven. De kinderen leren beide talen niet goed. De nieuwe school voor de Bororo wordt een dependance / antenneschool van de Petit Louh met dezelfde uitgangspunten maar gericht op het leven van de Bororo.
De Sapientia gaat verder met het bouwen van een grote gemeenschapsruimte en de toiletten zijn klaar. Het kleine spelmateriaal is verder uitgebreid met Duplo ( in Douala afgeprijsd na de kerst ) voor de allerkleinsten. Nu hoeven de 2 en 3 jarigen niet meer de hele dag van 8 uur tot 12 uur cijfers en letters op te dreunen maar mogen zij ook even tussendoor spelen. De juf gaat het nu uit zichzelf pakken en begrijpt dat je ook kunt leren door te ontdekken.

Fotoloos bericht

2009-01-18T09:12:00.000-08:00

We hebben even helemaal niks van ons laten horen en we schamen ons er een beetje voor. We waren druk met afscheid nemen van 2 vrijwilligers die 2 maanden bij ons in huis woonden en ons werk op de scholen en verlengen van de visa. Dat laatste is nog een heel gedoe en voorlopig nog niet rond dus wie weet staan we 18 februari weer op de stoep!!!!!!
We gaan er niet van uit en schrijven gewoon opnieuw weer allerlei brieven.We gaan dan voor de tweede keer hiervoor naar Yaounde. Dit is de hoofdstad van Kameroen en erg Frans. Het eerste kopje espresso na 5 maanden ging er dan ook goed in.
We merken dat we ook niet meer zoveel foto's plaatsen omdat we alles zo normaal gaan vinden. Maar binnenkort komt daar verandering in omdat ze zijn begonnen met de grond bouwrijp te maken voor de school van de Bororo. De mensen hier gaan als er eenmaal geld is heel voortvarend te werk.We vinden het geweldig dat we dankzij veel mensen in Nederland gaan meemaken hoe de bouw en start van een school hier gaat. En daar zetten we natuurlijk veel foto's van op de site.
Blijf alles volgen.

Vakantie vieren in Kameroen

2009-01-05T06:44:00.000-08:00

Kerst wordt hier hetzelfde gevierd als in Nederland. Alle familieleden gaan met elkaar naar de kerk en daarna gezellig eten met elkaar. Helaas voor ons werd het bij de buren wel erg uitbundig want daar was een discjockey ingehuurd die tot 6 uur 's ochtends keiharde muziek draaide ook al was er niemand meer op het feestje aanwezig. Hans ging nog tot 2 uur op bezoek maar vond het daarna ook welletjes.Heel veel mensen gingen naar huis. maar als je tot 6 uur ingehuurd bent, dan blijf je tot 6 uur draaien ookal is er niemand meer aanwezig..........We deden geen oog dicht maar ga daar maar eens wat van zeggen!!!!!
Tweede kerstdag gingen we met een privechauffeur een tweedaagse tocht maken door het berglandschap en dat was prachtig.We hadden de auto van het ziekenhuis uit Akum. Hierdoor krijgt het ziekenhuis weer extra inkomsten en wij zijn ook blij ermee.Daarna tot het einde van de vakantie naar Kribi ,dat ligt 3 uur rijden van Douala vandaan. Het was echt heerlijk om even helemaal niets te doen, te hoeven kortom zoals een echte vakantie zijn moet.
We gaan ons nu opmaken voor de tweede helft........Het zal weer wennen zijn want in Kribi kwam er gewoon water uit de kraan , zelfs warm water. Het licht viel nooit uit en er waren zelfs heerlijke pizza's te koop. De mensen waren wel vijandiger t.o.v. ons. Ze waren kennelijk niet gewend aan blanken die op een motor stappen en zelf boodschappen doen. We zijn niet meer naar een pygmeeendorpje gaan kijken. Dit leek ons uiterst ongepast om naar mensen te gaan kijken die tegen betaling een kunstje voor ons op zouden voeren.Het bleek allemaal een grote toeritische attractie te zijn en dat hoefden niet voor ons.We genoten van de zon,het strand en de ruimte.
Maar na 6 dagen zijn we ook weer blij thuis te zijn en weer naar school te gaan.We gaan de draad weer oppakken en houden jullie op de hoogte.
We blijven ook in 2009 erin geloven.

De 2 gezichten van Kameroen

2008-12-23T03:04:00.000-08:00

Op zaterdag 20 december gingen we weer met Louh naar de Bororo om ze te vertellen dat ze er een school gaan bouwen voor hun kinderen. Met een zak zout en brood voor de kinderen kwamen we ’s ochtends om 7 uur aan. De mensen wilden met ons op de foto en alle kinderen kwamen luisteren wat Louh te vertellen had over de school. Enkele kinderen lieten een houten plankje zien waarop ze dingen schreven. De Chief gaf zijn instemming voor de school en volgende week gaat Louh met de Sultan van Foumban praten over de plek voor de school. Ze gaan in ieder geval zo snel mogelijk beginnen.
“s Middags gingen we naar een compleet andere plek. Vlak bij ons huis in Baigom heeft een Frans echtpaar een resort gemaakt compleet met golfbaan, zwembad, tennisbaan, huisjes, kano’s , paarden, fietsen en boten. Dit resort ligt aan een groot kratermeer en een aantal huisjes hebben de vorm van de Bororo huisjes. De 2 verschillende gezichten van Kameroen werden op 1 en dezelfde dag wel erg duidelijk!!!!!
We hebben er geluierd en gezwommen en getennist. Het resort Domaine du Petpenoun genaamd , wordt vrijwel alleen bezocht door blanken. Het is ietwat decadent wanneer je een Kameroenees met een tuinslang het gazon ziet besproeien omdat het gras op de golfbaan groen en kort moet zijn en er 15 minuten rijden verderop kinderen rondlopen die vragen om drinken en geld. Maar zoals Louh zelf zegt dat zijn de 2 kanten van Kameroen die hij ons ook wilde laten zien.
We zullen er vast niet wekelijks naar toe gaan maar het was wel erg lekker om even een glas koele witte wijn te drinken , te zwemmen en te tennissen.
Vanuit een zonnig Kameroen willen we iedereen weer bedanken voor de gezellige berichtjes en E-mails. Het is altijd weer spannend om te kijken wie er reageert en bijzonder leuk voor ons. Hierdoor kunnen we het volhouden en blijven we op de hoogte van wat er gebeurt in Nederland.

Kerstvieren in Kameroen

2008-12-19T02:52:00.000-08:00

Het kerstfeest wordt ook hier uitgebreid gevierd. De markten verkopen volop gekleurde slingers,bellen,ballonnen en opblaasbare Kerstmannen om de boom mee te versieren. Er zijn kerstlichtjes met of zonder knipperlichten en met of zonder muziek. De markten liggen ook ineens vol met speelgoed omdat de kinderen met kerstmis een cadeau krijgen. Ook in de ene supermarkt van de stad zien we ineens allerlei lekkere dingen liggen zoals: slagroom,pindakaas,ham en chocolade. Het assortiment kookspullen is ook uitgebreid met allerlei elektrische apparaten zoals een tefal gourmetstel en waterkoker en mixer en tefal koekenpannen.
Op de Sapientia school is er uitgebreid Kerst gevierd. Helaas werd het 1 complete chaos omdat het niet georganiseerd was. We zouden om 9 uur starten en alle ouders waren uitgenodigd hiervoor. De kinderen van de kleuterschool deden dansjes, rijmpjes en liedjes en het kerstspel. Het hoofd van de school zou in haar huis eten koken voor de kinderen en de ouders ( stukken stokbrood met vis en groente en rijst met groente erdoor )en zij zou ook voor de boom zorgen. De baas van de school zou de muziekinstallatie laten komen en voor een overdekte plek voor ouders en kinderen zorgen zodat zij niet de hele tijd in de volle zon zaten. Niet voor te stellen in Holland maar het is hier snikheet overdag.
Helaas was er om 9 uur geen muziek, geen eten en geen boom en een halve overkapping en ook geen hoofd te bekennen. De ouders en de kinderen zaten klaar om te beginnen maar dat lukte dus niet. Het werd steeds warmer en tot 11 uur was er niks. De ouders werden natuurlijk erg boos omdat er geen water voor de kinderen was en de kinderen werden klierig omdat ze niks te doen hadden en ook in de zon zaten.
Toen we eindelijk konden beginnen om 11 uur moesten we het programma waar iedereen al 3 weken voor aan het oefenen was helemaal inkorten. Maar het duurde nog tot 12.30 voordat alle optredens waren geweest. Toen moest er ineens gegeten worden en gelukkig hadden we de avond van te voren thuis heel veel pannenkoeken staan bakken en die hebben we eerst uitgedeeld.
Na het eten waarbij de ouders zich verdrongen om hun kind als eerste een bordje te geven ,moesten de cadeautjes uitgedeeld worden. De meisjes kregen een popje van de school en de jongens een autootje maar sommige ouders hadden ook hun cadeautje voor thuis op de tafel neergelegd en toen ging iedereen rukken en trekken aan de cadeautjes en bleek achteraf dat sommige kinderen niks hadden en anderen dus waarschijnlijk 2.
Het was heel erg jammer van alle inspanningen van te voren . Op donderdag ( eigenlijk hadden we al vakantie ) moest iedereen van de Sapientia naar school komen voor een spoedvergadering waar het allemaal mis gegaan was. Dat was erg nuttig en iedereen heeft er veel van opgestoken voor het volgende jaar. Gelukkig kreeg het team een bonus uitgedeeld en was iedereen erg blij. Ook op Hans zijn school worden er bonussen uitgedeeld en wordt er met het team kerst gevierd.
We hebben nu lekker vakantie en gaan dan even de toerist uithangen . Eerst een bergtocht maken bij Bamenda en daarna aan het strand van Kribi liggen en hopelijk ook een Pygmeeën dorpje bezoeken.
We houden jullie op de hoogte.

ASHIA officieel gelanceerd in Foumbot

2008-12-10T06:04:00.000-08:00

Vrijdag 5 december was het een groot feest in ons huis in Baigom . Onder het mom van het Sinterklaasfeest werd er een feest georganiseerd voor een delegatie van het Groene Hart ziekenhuis uit Gouda. Zij komen hier in verschillende ziekenhuizen onderzoeken wat de mogelijkheden zijn om een tropenarts naar Kameroen te sturen en wat de mogelijkheden zijn om verdere hulp uit te bouwen.
Het was tevens een goede gelegenheid om de organisatie ASHIA naamsbekendheid te geven in deze streek. Vandaar dat de sous-prefect (soort commissaris van de koningin die we al eerder op onze scholen ontmoet hadden) en de burgemeester ,naast 50 andere gasten , ook uitgenodigd waren en iedereen erg zenuwachtig deed van te voren en het hele huis verbouwd werd omdat alles er picobello uit moest zien .Er kwamen tafels en stoelen en er werd een geluidsinstallatie gehuurd met ceremoniemeester en microfoon. Wij waren niet zenuwachtig want we wisten eigenlijk niet precies wat we konden verwachten. Pas toen we de sous-prefect zagen arriveren met 3 man bewaking kregen we een beetje de kriebels. We hadden voor de gelegenheid wel allemaal van dezelfde stof kleding laten maken en dat zie je op de foto. Het huis werd omgedoopt tot ASHIA House en het was erg gezellig. Helaas stopte ook de muziek toen de belangrijke gasten vertrokken maar daarna hadden we echte kruidnoten ( met dank aan Tineke ) en gedichten met cadeautjes voor de Groene Hart delegatie.
De dag daarna hadden we geen ballon meer aan het huis hangen en zagen we af en toe iemand met een trosje ballonnen door het dorp lopen. We hebben nu inmiddels begrepen dat het voor de contacten en de realisatie van onze plannen erg belangrijk is dat de burgemeester van alles op de hoogte is en op de hoogte gehouden wordt zodat onze plannen ook daadwerkelijk uitgevoerd worden.
De sous –prefect is een erg belangrijke persoon en altijd handig om nu al 2 keer ontmoet te hebben. We merken dat het nodig is om zulke contacten te hebben omdat de kans anders aanwezig is dat er van de uitvoering van plannen weinig terecht komt.
Op woensdag is Lisette metde eigenaar van haar school gaan kijken bij Petit-Louh. De school van Tineke en haar man. Deze school heeft een heel Europese uitstraling. En warempel ineens komt er een speeltoestel en ging hij samen met Louh naar de speeltoestelmaker om er een te laten maken..We hopen dat het zinvol is geweest hem te laten zien hoe het ook kan.

Wij blijven erin geloven.

T_M0nMbNII/AAAAAAAACeQ/92FYcWriXyo/s200/sized_Kameroen+19+(19).JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5278162492547871874" />

Nguon 2008

2008-12-04T06:26:00.000-08:00

Het afgelopen weekend was het groot feest voor de Bamoen in Foumban.Het leek wel op carnaval. Alle groepen komen zich 1 keer in de 2 jaar voor de Sultan presenteren en de Sultan of Fon krijgt dan weer hun toestemming om verder te regeren. Iedereen heeft zijn mooiste traditionele kleding aangetrokken op vrijdag en zaterdag. Zondag is het de dag van de landarbeiders en loopt iedereen met takken versierd en geschminkt in de grote optocht. Er wordt tussendoor veel gedanst en het is een kleurrijk en fantastisch gezicht.

We hebben hier ook nog niet zoveel blanken bijelkaar gezien. Erwaren er heel veel. Het was leuk om mee te dansen en voor de gelegheid hadden we ook onze Bamoenkleding aangetrokken.

Een dagje Douala en Limbé

2008-11-26T05:29:00.001-08:00

Donderdag 20 november hebben we Tessa , een vrijwilligster die enkele weken bij ons in huis logeerde, weggebracht naar het vliegveld. Het was een hele toer want in Douala konden we eigenlijk niet zomaar over straat lopen. Iedereen waarschuwde ons omdat het te gevaarlijk is voor blanken. We moesten geld pinnen en dat is 2 min lopen van het hotel maar dat kleine stukje kregen we al een taxi en tevens bewaker mee. We dachten eerst dat het erg overdreven was maar 's avonds merkten we dat het wel nodig is. We gingen naar een soort hamburgertent waar ze ook lekkere ijsjes verkochten. Toen we naar buiten gingen werden we direct omsingeld en belaagd en zijn we maar weer naar binnen gegaan. We hebben even gewacht en zijn toen snel naar ons hotel gelopen.De volgende dag deden we maar alles per taxi. Het is aan de kust erg vochtig en daardoor minder aangenaam warm dan in het binnenland. In het hotel , een katholieke missiepost, is ook een zwembad. We kregen bezoek van Armelle die Tessa gedag kwam zeggen. We hebben haar ook een beetje zwemles gegeven want dat kan bijna niemand hier.We hebben Tessa weggebracht en Eveline opgehaald. Zij blijft 2 maanden bij ons samen met Roos die hier al langer is maar nu ook bij ons komt wonen. We hebben nu dus een soort van studentenhuis en dat is erg gezellig.Na Douala zijn we een dagje aan het water gaan liggen van Limbé. We hadden een heerlijk hotel en hebben ons echt even er tussenuit gevoeld.
Inmiddels vordert de inrichting van het huis ook goed. We hebben hele mooie kasten van wat ze in Nederland steigerhout noemen. Erg praktisch en daar gaat het om.
De nieuwe foto's zijn te bewonderen onder Kameroen 18. Komend weekend is er een groot traditioneel feest in Foumban. We gaan daar uitgebreid verslag van doen. We blijven enthousiast jullie reacties lezen en vinden alle post uit Nederland super. Inmiddels zitten we ook lekker aan de chocoladeletters en borstplaat.
Vanwege de Sint geen kus maar dikke zoen uit Kameroen.

De fiets , de zomer en Sint Nicolaas in Kameroen

2008-11-18T04:48:00.001-08:00

Als je even in een emotioneel dipje zit dan moet je hier gaan fietsen. Je krijgt dan zoveel vrolijke aandacht dat je dip vanzelf overgaat. Lisette heeft een fiets gekocht en is nu een hele bezienswaardigheid geworden. Alle mensen langs de kant van de weg zwaaien , roepen en gaan lachen als ze langsfietst.
Hier fietsen alleen heel enkele mannen of jongens .Een vrouw op de fiets en dan ook nog eens een maman ( dat is een wat oudere dame)en een blanke dat kan eigenlijk helemaal niet. Er zijn dan ook alleen herenmodellen te koop. De fiets is spiksplinternieuw gekocht en was na 1 ritje al aan reparatie toe. Helaas was het achterwiel niet recht opgehangen en was het zo scheef gaan staan dat alles vastliep. Gelukkig zit de reparateur tegenover de ‘fietsenwinkel ‘en viel het allemaal nog onder de garantie. De garantie houdt in dat je tegen de reparateur zegt dat de mevrouw van de fietsenwinkel wel betalen gaat. De fiets doet het weer goed ook al zit er nu een nieuw ander muziekje in en we fietsen met veel plezier een half uurtje naar het werk.
De zomer en droge tijd is echt begonnen . En dan te bedenken dat Sint Nicolaas in Nederland aangekomen is , dat vinden we vanwege het warme weer erg raar. Het hoort dan guur te zijn en de wind moet je horen waaien door de bomen. Maar we hebben toch onze schoenen gezet en misschien is er wel een verdwaalde Zwarte Piet die er wat in wil stoppen. De wortels voor het paard en de liedjes zijn we in ieder geval niet vergeten.
De natuur wordt hier steeds uitbundiger. Er komen hele grote vlinders en heel veel struiken en bomen staan in bloei. De bloemen zijn hier allemaal net wat groter dan in Nederland en het is prachtig. In ons dorp vind je ook ananasstruiken. We hebben nooit geweten hoe die groeien maar zie hier dus.
De nachten worden gek genoeg steeds kouder. Omdat de lucht helder is en er geen regenwolken meer zijn is het ook een stuk kouder. Vooral ’s ochtends merk je dat maar zodra de zon er is om een uur of acht dan wordt het al snel heel warm en ook steeds stoffiger. Helaas zijn ze met het maken van de waterput blijven steken want het geld schijnt op te zijn. We wachten nu maar even af wat er gebeuren gaat. We halen dus maar voorlopig water uit de waterput verderop in het dorp en zijn dan telkens weer heel blij dat er water uitkomt. We vinden dat we eerder elektriciteit kunnen missen dan water. Gelukkig is het er nog en zijn we er heel zuinig op. We spoelen ons haar uit boven de wc zodat die ook weer direct schoongespoeld is en het overgebleven waswater gebruiken we ook om de wc door te spoelen. Het water wordt als het even kan dubbel gebruikt.
We hopen wel dat er snel water uit de put voor ons huis gehaald kan worden. Iedereen in onze buurt hoeft dan niet meer zo ver te lopen.
We blijven erin geloven….

De Bororo

2008-11-09T06:39:00.000-08:00

Op zaterdag 8 november zijn we met Louh naar een inheemse staam gegaan. Louh bezit samen met zijn Hollandse vrouw Tineke een privéschool in Foumban. De klassen zijn daar klein,het onderwijs in 1 taal de Franse en er heerst rust,ruimte en regelmaat.Als je binnenloopt ziet de school er heel Europees uit. Er wordt gelet op hygiene en op het actief bezig zijn met de kinderen. Zij willen nu een antenneschool ( dat is een dependance )oprichten voor de kinderen van de Bororo. Deze stam heeft 5 kampementen niet ver van Foumban maar geen elektriciteit,water of enige andere moderne voorziening.Het water halen ze uit de rivier die een stuk verderop stroomt.Ze leven van het land en de opbrengst van vee vnml. koeien en geiten.Dit verkopen ze op de markt. Ze spreken alleen hun eigen taal en nauwelijks Frans .We hebben 2 stammen bezocht en namen voor de ene stam 18 kg zout mee en voor de andere heel veel brood voor de kinderen. Iedereen was erg vriendelijk en wilde wel met ons op de foto. Zie fotoreportage hiernaast.
Een school is erg belangrijk voor deze groep omdat de kinderen dan leren rekenen en Frans spreken. Op de markt kunnen ze zich dan veel beter redden. Daarnaast zal er ook veel aandacht zijn aan verzorging. Nu hebben veel kinderen allerlei schimmels en andere ziektes.
Wij willen graag mee werken aan het oprichten van deze school voor de Bororo en onderzoeken nu de mogelijkheden. We houden jullie op de hoogte.

Een pakket uit Holland

2008-11-09T06:27:00.000-08:00

Vrijdag 7 november kregen we het langverwachte bericht dat het pakket, opgestuurd door Miranda eind september, aangekomen was.Nieuwsgierig als we zijn gingen we dit natuurlijk direct ophalen. Met boekjes ,papier, houten puzzeltjes , stickertjes,ballonnen en kleurpotloden met puntenslijpers kunnen we op school heel veel doen.Voor ons zaten er ook 2 kranten in van 15 en 22 september. Wat is het heerlijk om de krant te lezen ook al is het de Telegraaf van 2 maanden geleden. We hebben er maar direct een feestelijk ontbijt van gemaakt;

Ode aan de Toyota

2008-11-04T05:17:00.000-08:00

Als je ziet wat een rommel van uiterst slechte kwaliteit Kameroen vanuit Azië wordt ingepompt, dan begrijp je een stuk beter hoe het komt dat niets het hier langer doet of uithoudt dan een week. Het summum was vorige week een gloeilamp, die het niet langer dan een uur uithield. En schoenen zijn weliswaar maar €5,00 maar dan heb je ze ook maar 2 weken. Er is best wel een en ander te koop en afdingen leer je hier heel snel. Het is alleen niet leuk als het afdingen een gevolg is van een veel te lage kwaliteit van de aangeboden Aziatische goederen. Een grote uitzondering op die constatering is de TOYOTA.
Voor velen een onbereikbare droom maar het vervoermiddel bij uitstek. Je ziet hier dan ook de ene na de andere roestbak voorbij schieten Van dit merk. De een is bezig een ruitenwisser te verliezen, de ander heeft een achterklep vastgesjord met een stukje elastiek. Als die klep nou echt dicht zat, zou er namelijk veel minder bagage in de bagagebak kunnen. Nu kunnen er minstens drie koffers, ontelbare plastic zakken een tenminste vier, zoniet vijf grote balen rijst achterin!
Weer andere Toyota´s hebben de meest fantastisch uitgevoerde voor en achterruiten. Sommige met mooi dichtgeplakte sterren erin, andere met barsten of afgeplakt met plastic. En dan die verlichting! Je ziet Toyota´s rijden met de achterlichten van een Volkswagen!
De verscheidenheid aan oplapmiddelen is verbazingwekkend. En de Kameroenese klant laat zich niet afleiden door de buitenkant. Wij weten nu dat de Toyota in dit land het beste en meest betrouwbare vervoermiddel is. En die kar heeft z´n charmes. Ik weet zeker dat ik hem straks heel erg ga missen!Maar terug in Nederland zal onze keus voor een nieuwe auto niet moeilijk zijn.

Een kip , een kratermeer en bellenblazen

2008-10-28T05:27:00.000-07:00

Op woensdag 22 oktober zou Lisette meehelpen met de kip te slachten. Dit lukte haar niet en opeens was zij weg en de kip geslacht. Het was bijzonder om te zien dat er in de kip een ei met schaal zat en een paar kleine eitjes in wording zaten.
Op zondag 26 oktober gingen we met alle vrijwilligers een berg beklimmen. Nou ja de motortaxi’s klommen en wij zaten te schudden achterop. Het pad werd steeds hobbeliger en smaller. Toen we wilden gaan lopen vonden de Kameroenezen het te gevaarlijk vanwege struikrovers. Het allerlaatste stukje gingen we lopen en we kwamen uit bij een prachtig kratermeer.
Na de wandeling aten we echte hutspot met suddervlees. Helemaal gestampt met een hele handige Kameroenese stamper. Dat zijn 2 lange stokken waar ze o.a. couscous mee maken: zo noemen ze fijngestampt maìsmeel dat , nadat het is klaargemaakt, in kleine plasticzakjes gestopt wordt en dichtgemaakt: Ze stoppen de plastic zakjes in een soort thermosbak. Als je gaat eten dan haal je een plastic zakje uit de thermosbak .De couscous in het plastic zakje is dan nog heel heet. Het smaakt lekker met hele scherpe saus en vlees of vis.
De kinderen op de kleuterschool worden steeds inventiever in het bedenken van allerlei spelletjes. Ze spelen nu ook buiten ´motortaxietje`. Met zijn heel velen op een klein stoeltje gepropt heel hard broem broem roepen. Het is heel leuk om dat te zien. We hebben ze ook bellen blazen geleerd met zelfgemaakte bellenblazen van ijzerdraad en stokjes en heel goed sopspul. Ze waren erg enthousiast en bij sommigen lukte het al snel. De tafels werden ook eens een keer goed schoon door al het sop en de handen van de kinderen ook. We houden het nu in de buitenspeelkist.

De put loopt vol en de projecten krijgen vorm

2008-10-15T06:23:00.000-07:00

Op donderdag 9 oktober was het feest rond de waterput. Waar wij eerst nog lacherig deden over een heuse wichelroedelaar die water zocht , is het toch serieus gelukt om op die plek water te vinden. Het is een heel eind de diepte in en bijzonder fascinerend dat er dan gewoon een man in durft. Gelukkig lijkt het voor het droge seizoen allemaal te lukken. Nu valt er nog genoeg uit de hemel om dagelijks onze grote bakken te vullen maar dat stopt dan dus ook. We houden jullie op de hoogte al kan je het niet ruiken...................
Hans is begonnen met een soort van proefwerkweek. Dat is heel bijzonder want ze leren niets en het was een heel gedoe om alles gestencild te krijgen. Maar het is gelukt en nu mag hij weer zijn lievelingstaak gaan uitvoeren: nakijken !En dan te bedenken dat er een klas met 130 leerlingen is.
Lisette heeft het met haar 54 kleintjes wel druk maar leert accepteren dat de kinderen zich veel vervelen en dat lang niet alles wat verteld wordt ook nuttig is voor ze. Samen met Fouwa geeft ze les d.w.z. voorzeggen en nazeggen en soms een lesje kleuren of iets schrijven. Op het bord werken daar houden ze de aandacht nog wel even mee vast maar na een half uurtje zie je de onrust bij de kinderen verschijnen.De manier van straffen is dan voorin de klas komen staan met de armen omhoog; Lisette blijft zich daar tegen verzetten en probeert een andere manier voor te doen door ze steeds uit het groepje te zetten en langs de kant apart te zetten. We geven niet op en proberen steeds weer wat uit. Het buitenspelen blijft geweldig . Er wordt nu ook motortaxietje gespeeld . D.w.z. met zijn vijven op een stoeltje klimmen en lekker opgepropt heel hard broem broem roepen. Jong geleerd dus.
Op beide scholen wordt er flink gewerkt aan de projecten waar we het sponsorgeld aan besteden.
Op de Sapientia zijn er nieuwe ramen gekomen in de lokalen , komt er een nieuwe grote zaal waar overdekt gespeeld kan worden , wordt het toiletgebouw gerenoveerd zodat de kinderen binnen hun behoeftes kunnen doen i.p.v. buiten langs de speelplaats kant en komen er speeltoestellen rond de gebouwen.Voor de kleuterschool zijn er leesboekjes aangeschaft en een CD speler. Er is € 4000,00 naar de Sapientia gegaan hiervoor. Hans is samen met 2 vrijwillighers uit Nederland gestart met het het inrichten van een leerlingenbibliotheek. De ruimte is er nu en deze wordt als een soort mediatheek ingericht. Het is ook de bedoeling dat er computers komen. We vinden het natuurlijk erg leuk om hier mee aan de slag te gaan en jullie te laten zien wat er allemaal met het geld gebeurt. We hopen dat we iets neer kunnen zetten wat blijvend is en niet als wij weggaan weer instort of ongebruikt achtergelaten wordt. Wij hebben sinds we een boekje gelezen hebben een nieuwe lijfspreuk:
Wij geloven dat het kan !!!!!
Blijf ons volgen en heel erg bedankt alvast voor jullie reacties.

Ons geld gejat maar gelukkig ook gefeest

2008-10-06T07:03:00.000-07:00

Het was een heftige week voor ons. Nadat we onze weblog hadden bijgewerkt in de grote stad gingen we terug naar ons dorp. We zaten met 20 personen opgepropt in een bus en rolden er uit toen we aankwamen. Het begon tegelijkertijd enorm tropisch te regenen en toen is de portemonnee gerold uit Hans zijn tas. Helaas waren we net naar de flappentap geweest dus we vermoeden dat we gevolgd zijn. Opletten dus. We verdenken wel een soort van bekende van het internetcafe want hij kwam de volgende dag met een vaag verhaal Hans zijn pasjes terugbrengen. Die hadden we direct laten blokkeren door onze trouwe achterban in Nederland. Onze dank hiervoor want het ging allemaal supersnel. Op dinsdag waren we vrij omdat het het einde van de Ramadan was. Ze kennen hier de naam suikerfeest niet maar gelukkig voor ons wel het feest. Lisette ging even naar het ziekenhuis omdat er een wond aan haar been wel heel lang openbleef en ook ging zweren. In het ziekenhuis schraapten ze de wond schoon en kreeg ze een flinke antibiotica kuur en ibuprofen mee. Het lijkt allemaal wel overdreven maar je weet maar nooit.Zaterdag was de dag van de bruiloft. Een zoon van een Femme Moderne ging trouwen en de hele Femme Moderne was uitgenodigd. Dat doen ze dan in dezelfde kleren met een eigen modelletje. het werd een geweldig swingend feest met veel dansen en muziek en zingen erbij.Om 10 uur zouden ze trouwen in het stadhuis maar dat werd gerust een uur later. Om 3 uur was de kerk en 's nachts een discofeest. We zijn daar niet naar toe gegaan want het duurde de hele nacht en je kon niet tussendoor naar huis. We hadden al moeite om rond 6 uur 's avonds toen het donker begon te worden en heel hard regende een taxi naar huis te vinden.
Zondag 5 oktober was het Internationale Teachers day en dat werd groot gevierd. Je hebt een speciaal bedrukte stof voor deze dag en daar laat je een jurk of pak van maken. Hans heeft de bruine versie en Lisette de blauwe versie. Er was eerst een vergadering die ze Round table Conference noemen , met alle leerkrachten uit Foumbot en omgeving en het was erg leuk te zien dat vrijwel iedereen dezelfde stof van kleding had maar een ander modelletje.
Je herkende wel direct de leerkrachten. Na de vergadering gingen we met zijn allen lopen door Foumbot. helaas kregen we 3 x een regenbui over ons heen dus we zijn maar gestopt en in een cafe wat gaan eten en drinken. Dit werd een groot feest met zingen en dansen en lol maken.
Tijdens de vergadering werden er ook diploma's uitgedeeld voor allerlei onderdelen. De Sapientia heeft 2 diploma's voor academicy en discipline gekregen. Hoera nog meer kinderen .
Hans heeft 1 school opgezegd omdat het wel erg veel werk was en hij geen tijd meer overhield . De kinderen van die school wilden helemaal geen les hebben maar zeurden alleen maar om mee te mogen naar Holland. Het was niet leuk meer. Lisette krijgt ook meer rust in het werk. Alle stoeltjes zijn voorzien van de namen van de kinderen en dat werkt heel prettig. dan weet je tenminste hoe ze heten als ze op de juiste stoel zitten. De magneten werken erg goed en de kinderen spelen er onder begeleiding heel graag mee. Er wordt niets meer in de schorten gestopt om mee te nemen dus dat went ook snel.
Op Kameroen 13 zie je de nieuwste foto's. Leuk dat jullie allemaal onze weblog lezen en bedankt voor jullie reacties. We lezen ze met veel plezier.

2008-09-28T04:32:00.000-07:00

Een Amerikaanse avond in een Hollands huis

We zijn net terug van een uitstapje naar Foumban waar we werden uitgenodigd door Tineke Fokkens, een Nederlandse die al 40 jaar in Kameroen woont en samen met haar Kameroenese man een Franstalige school heeft opgericht waar ze met veel materiaal heel degelijk onderwijs geven. Naast ons waren er ook de vrijwilligers uit het ziekenhuis en 2 Amerikaanse gezinnen ,die er missiewerk doen , uitgenodigd .Lekker even Engels praten! In plaats van een soort pidgin Frans! Het was echt een gezellig avondje in een heerlijk huis Met z’n tweeën zijn ze erin geslaagd een soort van Hollandse degelijkheid te combineren met de Kameroenese cultuur in een schattig huis dat zij bijna volledig eigenhandig gebouwd hebben en waarvan ze ook een hotelletje gemaakt hebben. We gaan daar heerlijk een lang weekend naar toe alleen al om met warm water te kunnen douchen!!!De Amerikanen hadden verrukkelijke toetjes gemaakt. We wisten niet dat het mogelijk was met het beperkte ingrediënten aanbod maar gaan nu ook zelf proberen om passievruchtenijs te maken.

Zaterdagmiddag hebben we voor het eerst echt kunnen genieten van ons ingerichte huis. We hebben nu ook een eettafel en 6 stoelen ,een kast en een extra bed. Logés zijn dus welkom. Het weekend hebben we echt nodig om uit te rusten omdat het werken ons soms heel zwaar valt. Wij zijn duidelijk niet gewend aan de overvolle klassen en het systeem waarin kinderen alleen maar luisteren naar een leerkracht wanneer ze een flink pak slaag krijgen of zelfs met de zweep geslagen worden. Wij weigeren dat op die manier over te nemen maar daar maken de kinderen natuurlijk grondig misbruik van. Gelukkig zijn hier de scholen dicht tijdens het Suikerfeest. Ze noemen dat gewoon einde van de Ramadan en snappen niet dat het in Nederland Suikerfeest heet en dat er überhaupt moslims in Nederland wonen. Ze vinden het dan wel raar dat alleen de moslimkinderen vrij zijn. We hopen dat het dinsdag valt want dan is de maandag ook extra vrij. Maar we horen dat pas op zondag. Volgende week kunnen we hopelijk internetten vanuit het huis want dat gaan we via onze telefoon proberen.

Op Picasa zijn nieuwe foto’s vinden van het huis en het weekend. We zijn inmiddels al bij Kameroen 12. Nummer 10 staat niet op de weblog maar kan je vinden op Picasawebalbums.

Wederom bedanken we onze trouwe lezers ook voor alle reacties.

Dieven en een begrafenis

2008-09-21T06:30:00.000-07:00

Helaas zijn er van woensdag op donderdag nacht dieven in de Sapienta geweest die van alle nieuwgekochte spullen een deel hebben meegnomen.De luiken waren wel dicht maar ze schijnen los te komen door er heel hard op te rammelen. Nu hebben we alle spullen maar in de directiekamer staan. De kinderen vinden alles fantastisch. Veel kinderen hebben nog nooit geknipt of gekleurd dus dat is erg leuk. Ook het ophangen van gemaakt werk is iets heel bijzonders. De hele school komt kijken naar wat we daar gedaan hebben. De andere leerkrachten raken ook enthousiast en dat is nou net de bedoeling.
Hans heeft op dit moment 120 leerlingen in de klas en dat is een aparte ervaring. Het zijn kinderen tussen de 13 en de 19 jaar.

Ze zitten in wat wij klas 2 zouden noemen. Hij heeft nog een 4 de klas van 55 leerlingen.Deze zijn tussen 12 en 18 jaar. De kinderen en Hans zijn erg enthousiast. Op zaterdag was er een begrafenis van de moeder van een collega. Alle collega,s waren aanwezig. eerst gingen we naar de kerk waar wel 500 mensen waren. Overal in de stad Foumban hingen banderolles om deweg te wijzen naar het huis van de familie. Wij gingen niet naardat huis maar langs de weg in een soort cafe wat drinken met alle collega' s en wateten. Helaas voor Lisette zat zij meer buiten in een stinkhok dat wc werd genoemd. De familie kwam later langs om te bedanken voor de belangstelling en ondersteuning. Daarna gingen we naar een ander cafe want Kameroenezen houden van drinken.

Foumban

2008-09-15T07:35:00.000-07:00

Op zondag gingen we naar het naaiatelier om kleren aan te laten meten. Op 4 oktober is er een trouwerij waar we naar toe gaan. Alle vrouwelijke gasten komen in dezelfde kleding of in ieder geval bijna hetzelfde want de stof was op en nu hebben we allemaal hetzelfde motief maar 3 verschillende hoofdkleuren. Hans gaat zich ook een traditioneel pak laten aanmeten zodat we bijna echt geïntegreerd lijken ha hahha.

Het was heerlijk om weekend te hebben en uit te slapen en geen school. We zijn met 5 vrijwilligers naar Foumban gegaan om daar 3 andere meiden op te zoeken. Het was erg gezellig en Foumban is weer heel anders met veel kunstnijverheid. In het museumpje werd een heuse voorstelling gegeven. Zoveel blanke toeristen bij elkaar hebben ze niet vaak en er werden zowaar foto, s van ons genomen. Onderweg moest er een band verwisseld worden en dat ging razendsnel

Zondagmiddag hebben we de buurkinderen touwtjespringen geleerd. Ze vinden het geweldig en onze conditie wordt ook beter. We eten heel veel meeldingen zoals brood en spaghetti en oliebollen. Daar word je niet mager van. Op maandag gaat onze sabine couscous maken met vlees en groente. Ze maakt het van meel dus we zijn benieuwd.

Op school was het weer erg gezellig druk. Ik heb 42 kinderen en geen spullen en met 7 ballen in de klas wordt het ook een zootje dus dan maar 1 voor 1 . Maar zowaar ze zitten op een stoel met hun tas op de stoel i.p.v. voor hun neus en het eten blijft erin tot 10 uur . We leren beetje bij beetje maar het blijft nog wel heeeeeel lastig. De andere klas had er meer dan 50 waarvan er 5 heel hard krijsten maar gelukkig werd het vanzelf 12 uur . Helaas konden ze niet naar huis want het goot . Maar het werd ook weer droog. En na regen komt zonneschijn .

De Sapienta en de CES

2008-09-11T06:18:00.000-07:00

We zijn begonnen met werken en dat is echt een hele belevenis. Hans heeft een rooster gekregen met een paar lessen en is gevraagd om op een andere school ook les te komn geven. Als het goed is wordt hij dan elke dag hiervoor met de motortaxi gehaald.Maar de eerste keer dat hij les moest geven waren ze aan het staken of zoiets en heeft hij maar met kinderen leuk gekletst.Het rooster maken was een hele belevenis want dat werd gedaan op een zwart bord en iedereen mocht zijn wensen roepen.Het leek chaotisch maar uiteindelijk kwam er een echt rooster. Nu kijken of het werkt.

Er is nog veel onduidelijkheid maar ook dit zal wel wennen. De kinderen hebben uniformen en nemen zelf boeken mee als hun ouders dat kunnen betalen tenminste.Er zijn er veel met weinig of geen spullen. Lisette werkt op de nursery vanaf 2 jaar tot 5 jaar. Er zijn alleen stoelen en dus ook heev veel huilende kinderen. Het is heel lastig om iets te verzinnen om 30 ukkepukken bezig te houden van 8 tot 12 uur zonder spullen. Het eerste sponsorgeld is besteed aan het kopen van ballen. De kinderen waren daar superblij mee. En Lisette ook want nu kan ik steeds weer een uurtje met de kinderen bezig zijn. Hoe het verder gaat dit jaar zullen we wel merken want er schijnen er 100 te komen. Op de foto doen we tikkertje in de klas. Er is geen buiten spelen en 4 uur achterelkaar luisteren kunnen ze echt nog niet. Tips voor allerlei nursery rhymes en spelletjes zijn van harte welkom!!!!

Nu we in ons nieuwe huis wennen weten we weer meteen hoe fijn het is als je de kraan gewoon open kan draaien.Wij hebben geen stromend water maar halen water uit een ouderwetse waterput.Met 2 emmers tegelijk zorgen we dat we elke ochtend en avond voldoende water in huis hebben. We realiseren ons nu hoeveel water er elke keer door de WC getrokken wordt. Gelukkig hebben we een hele goede assistente gevonden : Sabine. Zij komt om 6.30 uur en haalt water en maakt schoon ,ruimt op en doet de was en leert ons Kameroenees koken.

Dit is echt geweldig. En dan gaan we ook een keer echt lekker thuis eten. Tot nu toe stelde dat niet veel voor .

We gaan het weekend met andere vrijwilligers naar Foumban daarover volgende week meer.

Verhuisd

2008-09-07T06:27:00.000-07:00

Wij zijn verhuisd.Met een heel gammele Toyota Corolla in 3 keer heen en weer rijden is het gelukt. We hadden natuurlijk alles netjes ingepakt ( ha ha in 3 plastic tassen )
Het verhuisbedrijf kon je gewoon op straat vinden bij de taxistandplaats en voor 15 euro omgerekend waren we verhuisd. De laatste rit in de tropische regen maar het droogde daarna snel. Het huis is geweldig, de omgeving prachtig. We halen en we laten halen het water uit de waterput met emmers en heel grote waterbakken. Het is dan net twee emmertjes waterhalen. Maar tijdens een regenbui zetten we ook lege emmers en bakken neer om
regenwater op te vangen. Dit gaat prima! . Het is wel een heel gedoe maar ook dit went snel. We weten nu hoe we zuinig met water moeten omgaan! Jullie zullen dit volgend jaar wel merken !!!!
De mensen uit de buurt zijn allemaal al komen buurten en we hebben gezellig wijn gedronken. We slapen heerlijk en worden wakker van vogeltjes.
Vandaag hebben we gordijnen gekocht en zo zijn we weer een stapje verder met de inrichting. We waren er wel aan toe om in een eigen huis te wonen sinds 16 juni.
We zijn erg benieuwd naar het werken maandag. We hebben nu lang genoeg niets gedaan.

4 dagen Douala

2008-09-04T07:00:00.000-07:00

In Douala hebben we overnacht in een heuse missionarispost La Procure des Missions Catholiques maar wel een hele luxe met een zwembad en kamers met douche met warm water. Wat ga je dat waarderen als je dat zelfs 2 weken niet hebt. We hebben veel Nederlands sprekende paters en nonnen hier ontmoet waarvan sommigen al 40 jaar in Kameroen werken. Dat waren erg bijzondere gesprekken.
We zijn 4 x naar het vliegveld gereden om in totaal 5 nieuwe vrijwilligers op te halen. Het was erg leuk maar we kunnen even geen vliegveld meer zien .
We hebben wel gemerkt dat Douala echt heel anders is dan het achterland. Je kan er alles krijgen en er zijn mooie winkels. Het verschil tussen arm en rijk is hier erg nadrukkelijk. Want ook hier zie je op straat marktkramen en hutjes waar van alles gekocht wordt.
We hadden onze Kameroenese begeleiders een Big Mac beloofd nou hier is ie dan. het broodje smaakt zoeter maar hij was verrukkelijk.
Na 4 dagen vonden we het erg leuk om weer naar ons huis te gaan en we voelden ons echt thuis komen woensdagavond. Nu gaan we onze verhuizing voor bereiden. Dat lijkt ons ook een hele ondernemingh hoewel we op dat gebied nu wel het een en ander gewend zijn. Iedereen erg bedankt voor alle reacties. Het is erg leuk om die te lezen. We houden jullie op de hoogte

De Markt in Baigom

2008-08-29T10:31:00.000-07:00

We zijn hier op een kleine markt in Baigom. het is er erg gezellig.
De markt is op donderdag en dan gaan we hier onze inkopen doen. We gaan volgende week vanaf zondag tot woensdag andere vrijwilligers ophalen in Douala. We reizen in een dag met de bus naar Douala . We gaan met 2 kameroenese jongens en ik heb beloofd om op een Big mac te trakteren. Dat lijkt mij ontzettend lekker!!! Zij weten gelukkig de weg in Douala .Omdat we druk zijn met ophalen en onderbrengen komen er geen nieuwe berichten tot donderdag.

Baigom

2008-08-27T08:01:00.000-07:00

We hebben ook al onze eerste flater geslagen: We zijn tijdens een enorme tropische regenbui in een heel groot gat in de weg gestapt . Daar dreven planken overheen en we dachten dat je daar op kon staan maar dat bleek dus niet zo te zijn. We waren zeiknat tot ons middel en smerig en de plastic tassen met boodschappen vielen in het water. De yoghurt en het appelsap waren we kwijt en helaas ook de salami. Nu het vandaag droog is kunnen we zien waar we ingestapt zijn. Het blijkt dus het openbare riool te zijn : Getsiiiiiiiiiiiiieeeeeeeeeeeeeeee: Alle mensen aan de zijkant waarschuwden ons wel maar we snapten niet wat ze bedoelden .We hebben er de dag erna nog met deze mensen om staan lachen.
We worden al overal herkend en aangesproken met les blancs of le blanc of la blanche.
Na een week wennen we al aardig, we gaan zelfs al met de motortaxi. Iedereen is heel behulpzaam en allemaal willen ze een praatje maken. We hebben ook al onze eigen bewaking want we worden steeds gevolgd door de plaatselijke dorpsgek. Hebben wij weer. Hij is ongevaarlijk hoorden we van de computerboy in het internetcafé dus we lachen er maar om .We durven nog geen foto van hem te maken maar proberen het wel. Hij zal ons over een weekje nog gaan missen als we verhuizen. Ben benieuwd hoe dat gaat.
Op de serie foto’s Kameroen 5ons nieuwe huis waar ze druk zijn allerlei dingen te repareren zoals de vloer en het water en de elektriciteit.We gaan wel van het ene uiterste naar het andere: Want het is supergroot en gelukkig ook heel licht en rustig. Dus we kunnen iedereen te logeren hebben.Als het meezit gaan we zaterdag 6 september verhuizen en dat is net op tijd omdat de scholen daarna gaan beginnen. Monsieur Lucas Nnd is de baas van de CES. We zijn helemaal rondgeleid en hebben gesproken over het programma. Hans heeft boeken mee om zich voor te bereiden. De klassen hebben ongeveer 100 lln. Dat is natuurlijk even wennen……

We gaan verhuizen

2008-08-26T07:33:00.000-07:00

We hebben een nieuw huis gevonden in baigom. dat is een dorpje hier 10 minutenverderop. Ik ga elke dag dan met de motortaxi naar mijn werk. Zie foto's kameroen 4. het huis is groot met 5 kamers en ligt prachtig. het hele dorp is prachtig met hele mooie uitzichten en natuur.

Cameroon by Night

2008-08-23T03:18:00.000-07:00

Afgelopen nacht was er een om nooit te vergeten. Door een stroomstoring die de hele nacht duurde konden we gewoon doorslapen. Lisette tenminste. Ik was daar niet aan gewend en sliep dus wat onrustiger.

Nu zijn we gewoon zelfstandig in Bafoussam We hebben geld gehaald en gaan wat inkopen doen in de plaatselijk super. Wel wat anders dan die in Foumbot.
Gisteren had ik een vrije dag. Lisette was in conferentie met 50 dames uit Foumbot en Baigom. Zij is lid geworden van de club Femmes Modernes de Baigom, die met micro kredieten werken en moest zichzelf voorstellen in het frans en vertellen wat ze gingdoen. Te oordelen naar het gejuich en gejoel was iedereen enthousiast. Er werd veel gepraat over geldzaken en geld uitgewisseld. Vier dames vormen het bestuur en verdelen het geld onder dames die het geld nodig hebben voor hun eigen handel. Ze komen elke week een keer bijeen om deze zaken af te wikkelen. Omstreeks 16.30 waren ze klaar. Toen hadden ze twee uur echt hard gewerkt.
Ik was intussen gaan wandelen om de behuizingen daar in Baigom te bekijken. Er zijn drie huizen die in eerste aanleg leuk lijken. Ik heb vanmiddag een afspraak met een man om dingen beter te bekijken. Spannend dus.
Op de nieuwe serie foto's Kameroen 3 lopen we door Foumbot. Op de foto zie je spelende kinderen met een stok en een band. Van niks maken ze nog speelgoed. Op de foto 's zie je ook wat we eten en ons huisje .
En het is hier elke dag heerlijk weer. het regent wel elke dag een keer maar daar worden we niet nat van. Het is steeds ongeveer 25 graden. En dat is niet te warm

Eten in Kameroen

2008-08-20T03:42:00.000-07:00

We zullen veel kleine berichten schrijven omdat de elektriciteit snel uitvalt en voordat we iets kunnen opslaan het bericht weg is.
We eten hier wanneer het uitkomt. Er zijn geen vaste tijden voor maar we zijn tot nu toe uitgenodigd om te komen eten. Er is kip en rijst ( eet je met een lepel) en couscous( eet je met je hand) en gebakken banaan en dat is lekker. We hebben lekker stokbrood, yoghurt en jam en pate en PINDAKAAS.
De familie van Bernadette is erg vriendelijk en zeer behulpzaam. We worden overal zeer vriendelijk en behulpzaam ontvangen. Op picasa proberen we al onze foto' s tot nu toe te zetten. Op deze foto worden onze meubels gemaakt.

Wonen in Foumbot

2008-08-20T03:28:00.000-07:00

We wonen nu drie dagen in Foumbot en elke minuut is er weer een nieuwe ervaring. We hebben water en elektriciteit. Water heeft bijna niemand in huis maar elektriciteit wel. De hele dag en nacht staat de radio en tv aan. Het leven speelt zich af van op straat vanaf 7 uur ,s ochtends tot 12 uur ,s avonds. De vrouwen zijn voornamelijk bezig met kleding wassen, schoonmaken en eten koken. Wij hebben een gaspitstel en een koelkast. We hebben ook meubels laten maken . Deze waren in 4 uur klaar. We kunnen koken, eten, slapen en zitten.
Iedereen in het dorp en zeker onze straat loopt langs om een hand te geven en gedag te zeggen.
De mensen zijn supervriendelijk. We hebben kennisgemaakt met de schooldirecteur en heel veel pastoors en andere mensen. Het duizelt soms maar we beginnen er al aardig in te komen. We doen zelf onze inkopen en nemen een taxi. Ze noemen dat hier sardinerijden: met zijn achten in een toyota, 4 voorin en 4 achterin en 2 kinderen erbij gepropt. We betalen nu iets meer en zitten dan achterin met 3 personen.
We proberen een ander huis te vinden want dit huis heeft geen uitzicht en 2 te kleine ramen. In een plaatsje iets verderop in Baigom is het beter.

Nog 1 nachtje slapen

2008-08-16T01:46:00.000-07:00

Morgenochtend om half acht is het dan eindelijk zover. Alles moet dan klaar en geregeld zijn want dan gaan we echt weg. We hebben een fantastische tijd gehad in Zevenhuizen, Zoetermeer en Waddinxveen. Maar na al dat gezwerf wordt het tijd om ons in Foumbot voor langere tijd te vestigen. We denken daar op maandag aan te komen maar het kan net zo goed dinsdag worden.In ieder geval doen we ons best om zo snel mogelijk ons telefoonnummer door te geven en ons adres op de mail te zetten. We hebben al een 2 kamerflat in het midden van het dorpje met een bed erin dus slapen kunnen we.
We zeggen iedereen gedag en blijf ons volgen op onze weblog.

Hans & Lisette

2008-08-01T14:16:00.001-07:00

17 augustus 2008 vertrekken wij naar Kameroen .
4 juli 2009 zijn wij weer terug.

We zijn bezig met de allerlaatste voorbereidingen. Onze spullen voor een jaar moeten in 2 koffers en 2 rugzakken passen. Dus we moeten nu keuzes maken in wat we gaan meenemen. Nog een week in Zoetermeer dan voor 1 week naar Waddinxveen en dan vertrekken.

Tijdens de sponsorloop op de Catslaan was het snikheet

2008-08-01T13:53:00.000-07:00

Sponsorloop De Regenboog

2008-07-28T12:07:00.000-07:00

Op dinsdag 1 juli en donderdag 3 juli werd er op beide locaties van basisschool De Regenboog de sponsorloop t.b.v. Kameroen gehouden. Op dinsdag werd er een echt waterspektakel van gemaakt omdat de lopers het anders niet uithielden in de snikhete zon. Maar DJ Ricardo zweepte de kinderen op en iedereen liep zich de benen uit het lijf. Op donderdag werd het door de kinderen van de Zuidlaan locatie nog een keer gedaan . Ook de leerkrachten Wies, Julia , Petra en Tineke liepen het ene rondje na het andere.
Wij zijn overdonderd door de enorme opbrengst: € 6.500,00
Wij kunnen daar mee aankomen !!!!
Iedereen heel erg bedankt voor zijn bijdrage en houd onze berichten in de gaten. Vanaf nu gaan we regelmatig verslag doen van onze voorbereidingen en het leven in Kameroen.